Δώσε μου το γέλιο σου να το κάνω λουλούδι…
Δώσε μου το βλέμμα σου να το κάνω τραγούδι…
Σαν κι αυτά που χαϊδεύουν τα αυτιά μου… όταν πετάς πλάι μου και παίζεις με το φεγγάρι…
Τα χείλη σου είναι ακόμη κόκκινα… με θαλασσιές ανταύγειες… το κόκκινο από το πύρινο του φεγγαριού… το θαλασσί από το γαλανό της θάλασσας… πόση ομορφιά μπορείς ακόμη να προσθέσεις με κάθε σου χαμόγελο… κάθε σου φτερούγισμα… με κάθε σου μοναδικά μελωδικό ψίθυρο….
Το τοπίο είναι εκεί… κάπου βαθιά μέσα μου… είναι έτσι ακριβώς όπως το έχεις φτιάξει… μα κι αν αλλάζει συνεχώς διαρρύθμιση σύμφωνα με τη διάθεσή μου… η αρμονία παραμένει το ίδιο μαγική όταν ο καθρέφτης του μυαλού μου γεμίζει με τη μορφή σου… με τη μουσική της ψυχής σου… τον ήχο απ’ τα βήματα μου να σε ακολουθώ στις συννεφένιεα σκάλα του ουρανού σου…. Αιθέρια και μοναδική… νεράιδα του μυαλού μου…
