Ποιητικό μου χάδι...

Ποιητικό μου χάδι...
άφησες πάλι το άστρο σου για να πετάξεις κοντά μου...
θυσία μιας αχτίδας που δεσπόζει λαμπερή μες στο σκοτάδι...
ξέρεις να βρίσκεις πάντα την χαραμάδα στο γκρίζο της μοναξιάς μου και να αγγίζεις αδιάκριτα την ψυχή μου φωτίζοντάς την...
...μοναξιά...
η "κυρία" που σε κάνει να φοβάσαι στις γιορτές...
που σε κάνει να μιλάς στους άδειους τοίχους...
που σε κάνει να δακρύζεις στις φωτογραφίες...
να κοιμάσαι με τα μάτια ανοιχτά...
να ψάχνεις λόγο να διώξεις τον εαυτό σου από το σπίτι...
να περιμένεις να χτυπήσει το τηλέφωνο...
να αγαπήσεις αυτούς που δε σε κατάλαβαν και σε πίκραναν κι ας είχαν άδικο...
να καταλαβαίνεις την αξία αυτών που είναι ή τους έχεις κρατήσει  μακριά σου...
μα εγώ έχω εσένα... ξέρεις πότε να με επισκεφτείς...
ξέρεις πότε σε θέλω...
το πάντα θα ήταν μια συνήθεια...
το ποτέ καταστροφή...
πότε σαν αύρα... πότε σαν νεράιδα...
πότε σαν μούσα που ξεπηδά μέσα από την κιθάρα...
Ποιητικό μου χάδι...
ζεις μέσα μου...
μα σε αναζητώ πάντα...
ταξιδεύεις συνέχεια σε διαμαντένιους ουρανούς, απάτητα ουράνια μονοπάτια και σκίσεις την αφροστεφανωμένη θάλασσα...
όπου και να πετάς είσαι μέσα μου...
αλλάζεις μορφές και φωτίζεις την ψυχή μου...
έχεις πάντα στο πρώτο σου αντίκρισμα κάτι από την αέρινη χάρη της νεράιδας μου...
το ακριβοθώρητο βλέμμα της μούσας μου...
το απέραντο γαλάζιο του ουρανού μου...
το φως του γέλιου της που αλλάζει χίλια πρόσωπα μα μένει πάντα η ίδια...
Ποιητικό μου χάδι...
σε κάθε σου ταξίδι, χάριζε της κάτι από από την ψυχή μου...
άλλοι ίσως το πουν "αντάλλαγμα"...
εγώ το λέω δώρο...!

Του Θαλασσινού

Αρμυρό το παράπονο του θαλασσινού...

η ματιά του αγνάντι από κύματα και ξέρες...

ξενερίζουν τα όνειρά του σαν πατάει στεριά...

και η γαλανή που κάθε τόσο ξεσπάει στο καμωμένο κορμί του...

σήμερα που έκανε τη χάρη...

σαν να ήθελε να του δώσει λίγη παρηγοριά στις καλοσύνες της....

ξύπνησε σήμερα για χάρη του τη νεράιδα...

του έφερε με τον αέρα το άρωμά της...

γλαρό ήσαν το βλέμμα του σαν από θολή αντάρα...

και έκαμε χρώματα η νύχτα...

και άστραψε ο ουρανός και τρόμαξε τα μαύρα σύννεφα...

το φεγγάρι τώρα ξέρω δε θα σβήσει...

έτσι που χαραγμένο είναι το γέλιο της εκεί πάνω..

και το χάδι της είναι μέσα στην ψυχή μου...

το φεγγάρι τώρα ξέρω δε θα σβήσει...

έτσι που χαραγμένο είναι το γέλιο της εκεί πάνω..

και το χάδι της είναι μέσα στην ψυχή μου...!!!!!

πόση ομορφιά άραγε χωράει ένα χαμόγελο...;

να μείνεις εκεί φεγγάρι μου...

θα πω του ήλιου μη βιαστεί απόψε...

μα σένα θα σε έχω μέσα μου...

στο κομμάτι εκείνο που σου ανήκει...

ξέρω έχεις κι εσύ μια θέση για μένα στη νεραϊδοχώρα σου...

εκεί... πλάι στη γαλάζια λίμνη...

κάθε που κοιτάζω το φεγγάρι είναι σαν τότε...

σαν την πρώτη φορά που ακλούθησα εκείνο το παράξενο δυνατό φώς...

στο μονοπάτι που ξεκινούσε κάτω από μαύρες σκιές και πέτρες και αγκάθια...

και μετά άπλωνε...

και γέμιζε ο αέρας με το άρωμά σου...

και οι πέτρες γινόταν ροδοπέταλα...

αξίζει τελικά να τολμάμε το ακατόρθωτο...

ξέρεις ο εύκολος ο δρόμος δεν είναι κι εύκολη χαρά...

σ' ευχαριστώ νεράιδα μου...

σ' ευχαριστώ που πετάς στους ουρανός μου...

...ταξίδευε στους ήλιους των ονείρων σου...

να ξενυχτώ στο φώς της καληνύχτας σου.. 

Για΄ σένα που θα έρθεις...

Για΄ σένα που θα  έρθεις μιλώ πλάι σε αυτή την αύρα που ρέει δίπλα μου...
δύο απλές σκέψεις...
δύο απλές λέξεις...
μαζί με μια ευχή που ξέρω αυτή η αύρα που κρατάει συντροφιά στις μοναχικές σκέψεις...
τις μοναχικές ψυχές...
αλλά και σε όλες αυτές τις μικρές ψυχούλες που είναι μόνες...
δεν έχουν δει ακόμη με τα μάτια του κορμιού που κατοικούν το φως του ήλιου...
δεν έχουν μιλήσει ποτέ σε κανέναν...
δεν έχουν κάνει φίλους μα ούτε κι εχθρούς...
απλά είναι εκεί και μόνο ακούνε...
νοιώθουν...
ταξιδεύουν στο απέραντο σκοτάδι τους και περιμένουν την ώρα να βρουν το φως, αφουγκράζοντας πάντα αυτή την αύρα...
κάπου εκεί είσαι κι εσύ...
χωρίς να το ξέρεις...
κάπου εκεί είσαι κι εσύ...
χωρίς να το νιώθεις...
έχεις κάποιους που σε αγαπάνε...
κι ας μήν τους ξέρεις...
έχεις κάποιους που σε περιμένουν με λαχτάρα κι ας μην σε ξέρουν...
δύο λέξεις αύρα μου να του ψιθυρίσεις...
σε περιμένω...
και μιαν ευχή...
να είναι πάντα πλάι του η νεράιδα που θα γεννηθεί με το πρώτο γέλιο του...
θα είναι η πιο όμορφη...
μια πανέμορφη μικρή γαλάζια νεράιδα...
που γεννιέται πάντα σε κάθε πρώτο γέλιο...
ενός μικρού παιδιού...!

Αναζήτηση

Άλλη μια νύχτα που τα κουρασμένα μάτια μου είναι καρφωμένα στο σκοτάδι…

Άλλη μια νύχτα το μυαλό μου ψάχνει τρόπο να φυλακίσει την απουσία σου…

Συνωστισμός από εικόνες, χρώματα και άλλα που γυρεύουν δρόμους και τρόπους να σε αγγίξουν…

Μονόδρομος της στιγμής ίσως το έντονο πράσινο σε μαύρο φόντο που από παιδί ήταν ο αγαπημένος μου συνδυασμός…

Ίσως τα μάτια σου προσπεράσουν αυτές τις γραμμές και γίνουν έστω για μια στιγμή σαν και τα δικά μου… Μα ανάμεσα στα χείλη σου να έχεις μια γελαστή γραμμή…

Άλλη μια νύχτα που θα ήθελα να πετάς με την εικόνα σου μέσα στον ουρανό μου… που θα μπορούσες και μόνο με μια φανταστική αλλά αληθινή ματιά να κάνεις μέρα το σκοτάδι μου…

Άλλη μια νύχτα που θα ήθελα να μπορώ να σε ακούσω…

Άλλη μια νύχτα που θα ήθελα να σε κρατάω σφιχτά να μη μου φύγεις…

Άλλη μια νύχτα που θα ήθελα να σε θαυμάζω ατελείωτα την ώρα που κοιμάσαι…

Άλλη μια νύχτα που θα ήθελα να πιστεύω ότι έστω και ένα μικρό κομμάτι μέσα σου θα μου ανήκει πάντα…

Άλλη μια νύχτα που θα ήθελα να μπορώ να κλείσω τα βλέφαρα και να κοιμηθώ με τα μάτια σου για αστέρια και το χαμόγελό σου για φεγγάρι…….

Στέκεσαι πεισματικά με την πλάτη γυρισμένη και παρακαλάς να κλείσει την πόρτα του χρόνου πίσω σου αυτή η ξαφνική θύελλα που ξέσπασε μέσα σου…

Σου είχα πει δεν είμαι ποιητής…

Ποιος άραγε νοείται ποιητής; Τι νόημα έχει η «κατάθεση ψυχής» Αν δεν γίνει ποτέ από κανέναν «ανάληψη»;

Το ξέρω μοιάζει πεζό… μα οι λέξεις υπάρχουν πάντα εκεί… τα χρώματα.. οι εικόνες… οι νότες… οι μελωδίες… φτάνει να υπάρχει κάποιος που θα τις βάλλει σε μια σειρά… να βγαίνει ένα νόημα… αυτός ο «κάποιος» ίσως αυτοχαρακτηρίζεται ποιητής… συνθέτης… τραγουδοποιός…

Αλήθεια πίστεψέ με μικρή μου Νεράιδα… δεν θέλω να είμαι τίποτε από αυτά… αν δεν υπάρχει κάποιος να μπορεί νε με καταλάβει…

Κάποιος να κάνει βίωμά του τα όσα ακούσει ή διαβάσει… και με τη σειρά του να φτιάξει δικές του εικόνες, και ζώντας μέσα τους… να μπορεί να τις χαρίσει! Να μοιραστεί την ομορφιά που ίσως βρει μέσα στην ψυχή μου... Καρπός της ύπαρξής σου… Πολλές φορές ο τρόπος που νοιώθεις κάτι που ακούς ή διαβάζεις, ίσως έχει μεγαλύτερο ψυχισμό και συναίσθημα από τη στιγμή της δημιουργίας του…

Σε κάθε περίπτωση όμως υπάρχει μια «Μούσα»… για άλλους επώνυμη, για άλλους ανώνυμη… πραγματική ή φανταστική… φτάνει κάποιος να είναι λίγο «ευαίσθητος»…

Για μένα υπάρχεις εσύ νεράιδα του μυαλού μου…

Εσύ μπορείς να με κάνεις ποιητή, τραγουδοποιό και τροβαδούρο…

Αφήνω τη σκέψη μου να γλιστρήσει πλάι σου και να γίνω πάλι εκείνο το παιδί που έφτιαχνε ιστορίες για νεράιδες, και μουσικές για τόπους μαγικούς που με πετούσαν ακόμη και τότε στις Άνδεις… στο Περού… σε τόπους εξωτικούς και μαγεμένους…

Σαν τώρα που με τη σκέψη σου και αυτό το κοντομόλυβο κατάφερα να γεμίσω το χαρτί με αυτό το ακαταλαβίστικο κατεβατό με τις μουτζούρες…

Ξάγρυπνος φρουρός στο απέραντο σου βλέμμα…

Άλλη μια νύχτα που δε θα τη ζούσα ποτέ με την μαγεία της αναζήτησής σου…

Αυτή η νύχτα...

Αυτή η νύχτα δεν είναι σαν τις άλλες... 

Αυτή η νύχτα έχει ένα παράξενο σκοτάδι, που με πλανά σε εμμονή για αναζήτηση...

Μια αύρα με τυλίγει...

Κοιτάζω τα αστέρια...

Είναι τόσα πολλά απόψε...

Λες και συνωμότησαν για να διώξουν το φεγγάρι...

Αλήθεια πού κρύφτηκε κι αυτό;

Σε ακολούθησε μαγεμένο στα κρυφά σου όνειρα;

Εκεί που χάνεσαι και κουρασμένη ξεφεύγεις για να ξαποστάσεις κάθε που κοπάζει αυτή η θύελλα;... 

Όπου και να χάθηκες φεγγάρι μου δώσε της απλόχερα την καλοσύνη σου και φώτιζε το κάθε της βήμα...

Στάσου ζωγραφιά στις νύχτες της όπως κι εκείνη ζωγραφίζει τους ουρανούς μου με το χαμόγελό της κάθε που πετάει μέσα μου...

Κι ας μένει αυτή η νύχτα ξέθωρη η θάλασσα...

Χωρίς χρυσάφι από το καθρέφτισμα σου...

Αυτή η νύχτα μοιάζει αλήθεια τόσο άδεια...

Μα η σκέψη μου είναι κοντά σου...

Αυτή τη νύχτα που κρύφτηκες μαζί με το φεγγάρι!

Απρόσμενος επισκέπτης

...Κάθε μέρα σε κοιτάζω από αυτή την άψυχη θολή βιτρίνα...
και προσπαθώ να διαβάσω το άπειρο βλέμμα σου...
αυτό το υπέροχο βλέμμα που έχεις πάντα... πότε μελαγχολικό
πότε χαρούμενο... αλλά πάντα με ένα νόημα ξεχωριστό για μένα...
κάπου εκεί χάνομαι... αφήνω όλο μου το είναι να βυθιστεί στις
θάλασσες των ματιών σου... και να με ταξιδέψει πλάι σου...
να σε πάρω στα δυο μου χέρια... και να πετάξουμε αγκαλιά εκεί
που κρύβεται το φως... στο ουράνιο νησί που ο χρόνος σταματάει...
να σου δείξω από εκεί ψηλά, πόσο ασήμαντα είναι στο χρόνο τα
όσα σε πίκραναν... πόσα αστέρια έχουν γεμίσει με ξεχασμένες
αγάπες των ανθρώπων... να σου δείξω το κουτί με τα ρολόγια
εκείνα που σταμάτησαν προσπαθώντας να ακολουθήσουν τους
χτύπους της καρδιάς σου σε κάθε σου συναίσθημα... τα έχω
βρει και τα έχω φυλάξει ξέρεις... είναι κι αυτά κομμάτια
της ζωής σου... κάθε ένα από αυτά είναι σταματημένο σε
κάθε σου χαρά μα και λύπη... ξέρεις ο χρόνος όμως είναι
τόσο ανίσχυρος μαζί με τις θάλασσες να ξεθωριάσει τις
εικόνες... όσο παλεύει εγώ θα χαμογελάω στην υπεροχή
μιας καινούριας ημέρας που ξεκινάει με τη φωνή σου...
θα εύχομαι πάντα να χαμογελάς που τόσο σου ταιριάζει...
θα κοιτάζουμε στα όνειρά μας μαζί το ίδιο αστέρι...
απρόσμενε μα ποθητέ επισκέπτη του ουρανού μου...

Αγαπημένο μου φως...

Αγαπημένο μου φως...
Φώτισε την σε παρακαλώ σε αυτό το αχανές σκοτάδι που την περιβάλλει και δώσε της ζωή και πάλι...
Η ψυχή της απόψε είναι ανοιχτή και έτοιμη να δεχτεί όλη σου την καλοσύνη...
Εκεί που την προσμένω...
Έξω από τη φυλακή του χάους... εμπρός από το τείχος της σιωπής...
Μα και ο νους μου χαίρεται στη σκέψη της...
Φταίνε μάλλον οι χιλιάδες σκέψεις που χαμογελούν στην αντανάκλαση της λάμψης...
Διαχέονται μέσα μου και με πλημμυρίζουν χαρά... σαν χιλιάδες μικρές γιορτές με χαρούμενα χαμόγελα...
Αγαπημένο μου φως...
Απο πού πηγάζει άραγε όλη αυτή η χαρά;
Γιατί μου φαίνεται τόσο τρομακτικά όμορφη...
Έχει την αίσθηση δροσερής αύρας στο κατακαλόκαιρο...
Μά άφησέ το...
Άφησε τη χαρούμενη καρδιά μου να γευτεί τη δροσιά της αύρας της...
Νιώσε την να χαϊδεύει και να ανασταίνει την πορσελάνινη ομορφιά της...
Που ακόμη και αυτή την κάνει να νοιώθει τόσο ξεχωριστή...
Αγαπημένο μου φως...
Ξέρω ότι δε θα με προδώσεις ποτέ...
Έτσι για άλλη μια φορά την αφήνω στην αγκαλιά σου...
Ευλογημένος και αιχμάλωτος στο χαμόγελό της...

Να κοιτάς ψηλά...

Να κοιτάς ψηλά… σου έλεγα πάντα… για να μπορείς να κρατάς τη λάμψη και της τελευταίας ηλιαχτίδας στο βλέμμα σου… μόνο έτσι θα μπορείς να χρωματίζεις εκ νέου τους ουρανούς που θα πετάς… αναπόφευκτη η γκρίζα αύρα της κατήφειας, αλλά ας είναι απλά περαστική…

Εσύ συχνά μου έλεγες πως δυσκολευόσουνα να αποφύγεις αυτή την εμμονή στο να κολλάς εκεί και να στύβεις τη τα υπέροχά σου μάτια αναζητώντας απαντήσεις στα διαμαντένια δάκρυα σου… αυτά που σκούπιζα τελικά με δύο απλές μου λέξεις… που έχω το προνόμιο να σου χαρίσω…

Περνάει ο καιρός… και έχεις μάθει πια πως ακόμα και όταν ο ουρανός δακρύζει… μετά ακόμη και το χώμα μυρίζει πιο φρέσκο… και όσες σταγόνες βροχής δεν πότισαν τη γη… έχουν μείνει δροσοσταλίδες στις άκρες των φύλλων… που χρυσίζουν πια στο χαμόγελο του ήλιου… όπως και εκείνα όλα σου τα δάκρυα… σαν τώρα… που απ’ τις άκρες των ματιών σου στέκουν χαρούμενα στις άκρες των χειλιών σου… εκεί πλάι στο φωτεινό σου χαμόγελο… αυτό που έχεις και τώρα…

Να κοιτάς ψηλά… και αν το χαμόγελο αυτό κρύβει κάτι από μένα… να ξέρεις πως τα δάκρυα της χαράς σου είναι για μένα δώρο… παλιά και καινούρια… έχω μάθει να τα ξεχωρίζω όλα… καθώς στη λίμνη της ψυχής σου σε μαζί με τις χιλιάδες σκόρπιες δροσοσταλίδες… έχουν μια  λάμψη διαμαντιών ξεχωριστή…  ακόμη και στις  σκιές απ’ τις νεράιδες στο αχνό λυκόφως…

Να κοιτάς ψηλά… και να κρατάς την ομορφιά… και όταν χαμογελάς να γεμίζεις απ’  το φώς των ματιών σου και το δικό μου ουρανό…