Αναζήτηση

Άλλη μια νύχτα που τα κουρασμένα μάτια μου είναι καρφωμένα στο σκοτάδι…

Άλλη μια νύχτα το μυαλό μου ψάχνει τρόπο να φυλακίσει την απουσία σου…

Συνωστισμός από εικόνες, χρώματα και άλλα που γυρεύουν δρόμους και τρόπους να σε αγγίξουν…

Μονόδρομος της στιγμής ίσως το έντονο πράσινο σε μαύρο φόντο που από παιδί ήταν ο αγαπημένος μου συνδυασμός…

Ίσως τα μάτια σου προσπεράσουν αυτές τις γραμμές και γίνουν έστω για μια στιγμή σαν και τα δικά μου… Μα ανάμεσα στα χείλη σου να έχεις μια γελαστή γραμμή…

Άλλη μια νύχτα που θα ήθελα να πετάς με την εικόνα σου μέσα στον ουρανό μου… που θα μπορούσες και μόνο με μια φανταστική αλλά αληθινή ματιά να κάνεις μέρα το σκοτάδι μου…

Άλλη μια νύχτα που θα ήθελα να μπορώ να σε ακούσω…

Άλλη μια νύχτα που θα ήθελα να σε κρατάω σφιχτά να μη μου φύγεις…

Άλλη μια νύχτα που θα ήθελα να σε θαυμάζω ατελείωτα την ώρα που κοιμάσαι…

Άλλη μια νύχτα που θα ήθελα να πιστεύω ότι έστω και ένα μικρό κομμάτι μέσα σου θα μου ανήκει πάντα…

Άλλη μια νύχτα που θα ήθελα να μπορώ να κλείσω τα βλέφαρα και να κοιμηθώ με τα μάτια σου για αστέρια και το χαμόγελό σου για φεγγάρι…….

Στέκεσαι πεισματικά με την πλάτη γυρισμένη και παρακαλάς να κλείσει την πόρτα του χρόνου πίσω σου αυτή η ξαφνική θύελλα που ξέσπασε μέσα σου…

Σου είχα πει δεν είμαι ποιητής…

Ποιος άραγε νοείται ποιητής; Τι νόημα έχει η «κατάθεση ψυχής» Αν δεν γίνει ποτέ από κανέναν «ανάληψη»;

Το ξέρω μοιάζει πεζό… μα οι λέξεις υπάρχουν πάντα εκεί… τα χρώματα.. οι εικόνες… οι νότες… οι μελωδίες… φτάνει να υπάρχει κάποιος που θα τις βάλλει σε μια σειρά… να βγαίνει ένα νόημα… αυτός ο «κάποιος» ίσως αυτοχαρακτηρίζεται ποιητής… συνθέτης… τραγουδοποιός…

Αλήθεια πίστεψέ με μικρή μου Νεράιδα… δεν θέλω να είμαι τίποτε από αυτά… αν δεν υπάρχει κάποιος να μπορεί νε με καταλάβει…

Κάποιος να κάνει βίωμά του τα όσα ακούσει ή διαβάσει… και με τη σειρά του να φτιάξει δικές του εικόνες, και ζώντας μέσα τους… να μπορεί να τις χαρίσει! Να μοιραστεί την ομορφιά που ίσως βρει μέσα στην ψυχή μου... Καρπός της ύπαρξής σου… Πολλές φορές ο τρόπος που νοιώθεις κάτι που ακούς ή διαβάζεις, ίσως έχει μεγαλύτερο ψυχισμό και συναίσθημα από τη στιγμή της δημιουργίας του…

Σε κάθε περίπτωση όμως υπάρχει μια «Μούσα»… για άλλους επώνυμη, για άλλους ανώνυμη… πραγματική ή φανταστική… φτάνει κάποιος να είναι λίγο «ευαίσθητος»…

Για μένα υπάρχεις εσύ νεράιδα του μυαλού μου…

Εσύ μπορείς να με κάνεις ποιητή, τραγουδοποιό και τροβαδούρο…

Αφήνω τη σκέψη μου να γλιστρήσει πλάι σου και να γίνω πάλι εκείνο το παιδί που έφτιαχνε ιστορίες για νεράιδες, και μουσικές για τόπους μαγικούς που με πετούσαν ακόμη και τότε στις Άνδεις… στο Περού… σε τόπους εξωτικούς και μαγεμένους…

Σαν τώρα που με τη σκέψη σου και αυτό το κοντομόλυβο κατάφερα να γεμίσω το χαρτί με αυτό το ακαταλαβίστικο κατεβατό με τις μουτζούρες…

Ξάγρυπνος φρουρός στο απέραντο σου βλέμμα…

Άλλη μια νύχτα που δε θα τη ζούσα ποτέ με την μαγεία της αναζήτησής σου…