Η Ευχή!
Γλυκό μου όνειρο... αλήθεια που ξενυχτάς κάθε βράδυ μακριά μου;
ποιά βλέμματα κλέβουν βιαστικά τη μορφή σου;
ποιός αέρας ομορφαίνει σε κάθε σου βήμα από το άρωμά σου;
ποιά χέρια αγγίζουνε τα ποτισμένα με την αύρα σου ρούχα;
και εγώ εδώ...
μιά σκιά που λιώνει με ένα νεύμα σου...
που αναπνέω πιο έντονα στη σκέψη του θέλω σου...
εγώ...
κι ας μη σε έχω δει ποτέ στα μάτια...
ας μην ξέρω το άρωμά σου...
που δεν έχω νιώσει μια σου ανάσα...
μα εδώ θα μείνω...
να ποθώ και να μεθάω με τη σκέψη του θέλω σου...
πολύτιμο μεθυστικό φίλτρο στο φλασκί μου...
μου το δώρισες μια νύχτα...
εσύ αερικό λευκή πανώρια μάγισσα, με τη μορφή αγγέλου...
σε κάποιο ταξιδιάρικο μα τόσο επίμονο όνειρο...
που κάθε νύχτα σαν διαρρήκτης βολτάρει στο δωμάτιό μου...
να μου θυμίζει πως υπάρχουν άγγελοι ακόμη...
ίσως κάπου εκεί μακριά...
μα είναι προσιτοί...
έχουν το θαυμαστό χάρισμα του ήλιου...
αστέρια στα μαλλιά...
και μια ψυχή που ξέρει να αγγίζει...
ακριβώς όπως και η δική σου...
τί κι αν χάνεσαι κι εσύ;
τί κι αν όλοι τους έχουν κλειδωμένη την ψυχή τους σε κουτάκια;
καμωμένοι πάλι θα κλειστούν στα σπίτια τους
χωρίς τη λάμψη σου να ξεχωρίζουν...
κι ας ζεις ανάμεσά τους...
εγώ θα είμαι εδώ...
να ξέρω πως κοιτάμε το ίδιο αστέρι...
να έχω για σένα μια αγκαλιά για να κουρνιάζεις...
να βλέπω χρώμα στο γκρίζο σου και να χαμογελώ με μιά σου καλημέρα...
γιατί είσαι εσύ...
που μου έδειξες το δρόμο...
στα χαμένα του μυαλού μου μονοπάτια...
κάθε νύχτα λοιπόν τον περπατάω...
ρίχνω ένα βότσαλο στο γιαλό και κάνω μια ευχή...
μια ευχή από μια σκιά που σου μιλάει στο σκοτάδι…
να χαμογελάς γιατί τόσο σου πάει...
ποιά βλέμματα κλέβουν βιαστικά τη μορφή σου;
ποιός αέρας ομορφαίνει σε κάθε σου βήμα από το άρωμά σου;
ποιά χέρια αγγίζουνε τα ποτισμένα με την αύρα σου ρούχα;
και εγώ εδώ...
μιά σκιά που λιώνει με ένα νεύμα σου...
που αναπνέω πιο έντονα στη σκέψη του θέλω σου...
εγώ...
κι ας μη σε έχω δει ποτέ στα μάτια...
ας μην ξέρω το άρωμά σου...
που δεν έχω νιώσει μια σου ανάσα...
μα εδώ θα μείνω...
να ποθώ και να μεθάω με τη σκέψη του θέλω σου...
πολύτιμο μεθυστικό φίλτρο στο φλασκί μου...
μου το δώρισες μια νύχτα...
εσύ αερικό λευκή πανώρια μάγισσα, με τη μορφή αγγέλου...
σε κάποιο ταξιδιάρικο μα τόσο επίμονο όνειρο...
που κάθε νύχτα σαν διαρρήκτης βολτάρει στο δωμάτιό μου...
να μου θυμίζει πως υπάρχουν άγγελοι ακόμη...
ίσως κάπου εκεί μακριά...
μα είναι προσιτοί...
έχουν το θαυμαστό χάρισμα του ήλιου...
αστέρια στα μαλλιά...
και μια ψυχή που ξέρει να αγγίζει...
ακριβώς όπως και η δική σου...
τί κι αν χάνεσαι κι εσύ;
τί κι αν όλοι τους έχουν κλειδωμένη την ψυχή τους σε κουτάκια;
καμωμένοι πάλι θα κλειστούν στα σπίτια τους
χωρίς τη λάμψη σου να ξεχωρίζουν...
κι ας ζεις ανάμεσά τους...
εγώ θα είμαι εδώ...
να ξέρω πως κοιτάμε το ίδιο αστέρι...
να έχω για σένα μια αγκαλιά για να κουρνιάζεις...
να βλέπω χρώμα στο γκρίζο σου και να χαμογελώ με μιά σου καλημέρα...
γιατί είσαι εσύ...
που μου έδειξες το δρόμο...
στα χαμένα του μυαλού μου μονοπάτια...
κάθε νύχτα λοιπόν τον περπατάω...
ρίχνω ένα βότσαλο στο γιαλό και κάνω μια ευχή...
μια ευχή από μια σκιά που σου μιλάει στο σκοτάδι…
να χαμογελάς γιατί τόσο σου πάει...
John Gentsos
