Μάτια σμαραγδένια

Κρεμασμένες στα βουνά είναι οι μπόρες και στους δείκτες βιαστικά περνούν οι ώρες κι εσύ μάτια μου το ξέρω πως γυρίζεις στα λιμάνια το όνομά μου ψιθυρίζεις

δεν είσαι εδώ να σου μιλάω στοίχους να σου τραγουδάω δεν είμαι εκεί να με αγγίζεις παραμύθια να στολίζεις δεν είσαι εδώ... δεν είσαι εδώ!

Κι όλο γράφω τραγούδια για οτι χάλασα και τις παιδικές μου μνήμες που νοστάλγησα για την ψεύτικη αγάπη που μου χάρισες μες στους δρόμους του ουρανού μου που περπάτησες το στολίδι στο λαιμό το φιλντισένιο σου εκεί πού 'κρυβες τα αστέρια και το γέλιο σου

τώρα μάτια σμαραγδένια είστε μουσκεμένα μες της πολιτείας τον αχό

μάτια σμαραγδένια πάρτε με κι εμένα μέσα στη βροχή σου να σωθώ

με σκόρπια τα τραγούδια στα πατώματα γυρνώ απ τις συναυλίες ξημερώματα στα μπαρ και στις πλατείες η φωνή μου σπάει στο σ'αγαπώ στον τοίχο που δε μου μιλάει

άδειες οι γωνιές ράγες οι χορδές τρένο η ζωή είναι που κυλάει τρένο η ζωή είναι που κυλάει

By... .::John Gentsos::.

Το Bλέμμα σου!

Χρυσαφιά κλωστή η φωνή της σειρήνας...
Δεμένο στολίδι στο φιλντισένιο βρόγχο της το στέμμα της νύχτας με τα μύρια σμαραγδένια άστρα της...
Πλέει στο ικρίωμα του αυγινού σου όνειρου...
Στο τρομαγμένο μπουγάζι της καρδιάς σου...
Μη φοβάσαι!
Και οι σκέψεις καβάλα στα μαύρα σύννεφα...
Θα ανθίσουν στο φως της μέρας...
Στο νυσταλέο αναβόσβημα των ματιών σου...
Στο μουρμουρητό της καλημέρας σου...
Στο αντίκρυσμα που τα βλέμματα μιλούν στιγμιαία...
Στο βλέμμα σου...
Που κάνει ξεχωριστή την κάθε μέρα!

Καλημέρα

Καλημέρα!

-Καλημέρα!
-Γιατί;;
-Τί γιατί ξημέρωσε...
-Πότε κιόλας;;
-Δεν πας καλά τελευταία ε...;;
-Μα πότε κιόλας..... εεε ωραία δεν το κατάλαβα και;;
... Για στάσου πού με βρήκες πάλι εσύ..? γιατί με θυμήθηκες??
Τι είναι όλα αυτά τα φώτα?? Πού πήγες το σκοτάδι μου???
-Πάντα είμαι στο πλάι σου παράξενε ποιητή μου... απλά κοντεύεις ακόμη και αυτό να 
το ξεχάσεις... 
 -Σου είπα δεν είμαι Ποιητής... ειδικά όταν εσύ λύπης...
-Είμαι συνέχεια πλάι σου σου λέω... εσύ δε με βλέπεις...
.... ο Ποιητής σιγεί... λίγο σαστισμένος... λίγο σαν να αλλάζουν τα χρώματα γύρω του... τα χέρια του που τόσες φορές είχαν χαϊδέψει τα χρυσαφένια της μαλλιά όταν κοιμόταν... το στήθος του που πάντα στέγνωνε τα δάκρυά της... η φωνή του που της χάριζε τα πιό όμορφα τραγούδια... τα αυτιά του που ακούγανε το ακριβό της γέλιο...
Πώς μείναν όλα άδεια...? Σον σε λήθαργο βαρύ απ’το χειμώνα... 
-Καλημέρα ομορφιά μου... ήσουν εδώ το θυμάμαι με κρατούσες...
Η Νεράιδα πετάρισε γρήγορα στο χώρο και το δωμάτιο πλημμύρισε ξανά ζωηρά χρώματα... 
-Καλημέρα λοιπόν!!! Είπε με χαμόγελο και χάθηκε στον ήλιο!
Ευχή ή Παράκληση...?
Όνειρο ή παραίσθηση...?
Μα είμαι εδώ γεμάτος ζωή...!
΄Νεραϊδόσκονη...??? Το δώρο της! 
Το γράφει στις ηλιαχτίδες...
Carpe Diem!!!
(Άδραξε την ημέρα!)
Την κάθε μέρα!
Ευχαριστώ ομορφιά μου...
Πολύτιμο στολίδι του ουρανού μου!