Να κοιτάς ψηλά… σου έλεγα πάντα… για να μπορείς να κρατάς τη λάμψη και της τελευταίας ηλιαχτίδας στο βλέμμα σου… μόνο έτσι θα μπορείς να χρωματίζεις εκ νέου τους ουρανούς που θα πετάς… αναπόφευκτη η γκρίζα αύρα της κατήφειας, αλλά ας είναι απλά περαστική…
Εσύ συχνά μου έλεγες πως δυσκολευόσουνα να αποφύγεις αυτή την εμμονή στο να κολλάς εκεί και να στύβεις τη τα υπέροχά σου μάτια αναζητώντας απαντήσεις στα διαμαντένια δάκρυα σου… αυτά που σκούπιζα τελικά με δύο απλές μου λέξεις… που έχω το προνόμιο να σου χαρίσω…
Περνάει ο καιρός… και έχεις μάθει πια πως ακόμα και όταν ο ουρανός δακρύζει… μετά ακόμη και το χώμα μυρίζει πιο φρέσκο… και όσες σταγόνες βροχής δεν πότισαν τη γη… έχουν μείνει δροσοσταλίδες στις άκρες των φύλλων… που χρυσίζουν πια στο χαμόγελο του ήλιου… όπως και εκείνα όλα σου τα δάκρυα… σαν τώρα… που απ’ τις άκρες των ματιών σου στέκουν χαρούμενα στις άκρες των χειλιών σου… εκεί πλάι στο φωτεινό σου χαμόγελο… αυτό που έχεις και τώρα…
Να κοιτάς ψηλά… και αν το χαμόγελο αυτό κρύβει κάτι από μένα… να ξέρεις πως τα δάκρυα της χαράς σου είναι για μένα δώρο… παλιά και καινούρια… έχω μάθει να τα ξεχωρίζω όλα… καθώς στη λίμνη της ψυχής σου σε μαζί με τις χιλιάδες σκόρπιες δροσοσταλίδες… έχουν μια λάμψη διαμαντιών ξεχωριστή… ακόμη και στις σκιές απ’ τις νεράιδες στο αχνό λυκόφως…
Να κοιτάς ψηλά… και να κρατάς την ομορφιά… και όταν χαμογελάς να γεμίζεις απ’ το φώς των ματιών σου και το δικό μου ουρανό…