Του Θαλασσινού

Αρμυρό το παράπονο του θαλασσινού...

η ματιά του αγνάντι από κύματα και ξέρες...

ξενερίζουν τα όνειρά του σαν πατάει στεριά...

και η γαλανή που κάθε τόσο ξεσπάει στο καμωμένο κορμί του...

σήμερα που έκανε τη χάρη...

σαν να ήθελε να του δώσει λίγη παρηγοριά στις καλοσύνες της....

ξύπνησε σήμερα για χάρη του τη νεράιδα...

του έφερε με τον αέρα το άρωμά της...

γλαρό ήσαν το βλέμμα του σαν από θολή αντάρα...

και έκαμε χρώματα η νύχτα...

και άστραψε ο ουρανός και τρόμαξε τα μαύρα σύννεφα...

το φεγγάρι τώρα ξέρω δε θα σβήσει...

έτσι που χαραγμένο είναι το γέλιο της εκεί πάνω..

και το χάδι της είναι μέσα στην ψυχή μου...

το φεγγάρι τώρα ξέρω δε θα σβήσει...

έτσι που χαραγμένο είναι το γέλιο της εκεί πάνω..

και το χάδι της είναι μέσα στην ψυχή μου...!!!!!

πόση ομορφιά άραγε χωράει ένα χαμόγελο...;

να μείνεις εκεί φεγγάρι μου...

θα πω του ήλιου μη βιαστεί απόψε...

μα σένα θα σε έχω μέσα μου...

στο κομμάτι εκείνο που σου ανήκει...

ξέρω έχεις κι εσύ μια θέση για μένα στη νεραϊδοχώρα σου...

εκεί... πλάι στη γαλάζια λίμνη...

κάθε που κοιτάζω το φεγγάρι είναι σαν τότε...

σαν την πρώτη φορά που ακλούθησα εκείνο το παράξενο δυνατό φώς...

στο μονοπάτι που ξεκινούσε κάτω από μαύρες σκιές και πέτρες και αγκάθια...

και μετά άπλωνε...

και γέμιζε ο αέρας με το άρωμά σου...

και οι πέτρες γινόταν ροδοπέταλα...

αξίζει τελικά να τολμάμε το ακατόρθωτο...

ξέρεις ο εύκολος ο δρόμος δεν είναι κι εύκολη χαρά...

σ' ευχαριστώ νεράιδα μου...

σ' ευχαριστώ που πετάς στους ουρανός μου...

...ταξίδευε στους ήλιους των ονείρων σου...

να ξενυχτώ στο φώς της καληνύχτας σου.. 

Για΄ σένα που θα έρθεις...

Για΄ σένα που θα  έρθεις μιλώ πλάι σε αυτή την αύρα που ρέει δίπλα μου...
δύο απλές σκέψεις...
δύο απλές λέξεις...
μαζί με μια ευχή που ξέρω αυτή η αύρα που κρατάει συντροφιά στις μοναχικές σκέψεις...
τις μοναχικές ψυχές...
αλλά και σε όλες αυτές τις μικρές ψυχούλες που είναι μόνες...
δεν έχουν δει ακόμη με τα μάτια του κορμιού που κατοικούν το φως του ήλιου...
δεν έχουν μιλήσει ποτέ σε κανέναν...
δεν έχουν κάνει φίλους μα ούτε κι εχθρούς...
απλά είναι εκεί και μόνο ακούνε...
νοιώθουν...
ταξιδεύουν στο απέραντο σκοτάδι τους και περιμένουν την ώρα να βρουν το φως, αφουγκράζοντας πάντα αυτή την αύρα...
κάπου εκεί είσαι κι εσύ...
χωρίς να το ξέρεις...
κάπου εκεί είσαι κι εσύ...
χωρίς να το νιώθεις...
έχεις κάποιους που σε αγαπάνε...
κι ας μήν τους ξέρεις...
έχεις κάποιους που σε περιμένουν με λαχτάρα κι ας μην σε ξέρουν...
δύο λέξεις αύρα μου να του ψιθυρίσεις...
σε περιμένω...
και μιαν ευχή...
να είναι πάντα πλάι του η νεράιδα που θα γεννηθεί με το πρώτο γέλιο του...
θα είναι η πιο όμορφη...
μια πανέμορφη μικρή γαλάζια νεράιδα...
που γεννιέται πάντα σε κάθε πρώτο γέλιο...
ενός μικρού παιδιού...!