Καλημέρα

Καλημέρα!

-Καλημέρα!
-Γιατί;;
-Τί γιατί ξημέρωσε...
-Πότε κιόλας;;
-Δεν πας καλά τελευταία ε...;;
-Μα πότε κιόλας..... εεε ωραία δεν το κατάλαβα και;;
... Για στάσου πού με βρήκες πάλι εσύ..? γιατί με θυμήθηκες??
Τι είναι όλα αυτά τα φώτα?? Πού πήγες το σκοτάδι μου???
-Πάντα είμαι στο πλάι σου παράξενε ποιητή μου... απλά κοντεύεις ακόμη και αυτό να 
το ξεχάσεις... 
 -Σου είπα δεν είμαι Ποιητής... ειδικά όταν εσύ λύπης...
-Είμαι συνέχεια πλάι σου σου λέω... εσύ δε με βλέπεις...
.... ο Ποιητής σιγεί... λίγο σαστισμένος... λίγο σαν να αλλάζουν τα χρώματα γύρω του... τα χέρια του που τόσες φορές είχαν χαϊδέψει τα χρυσαφένια της μαλλιά όταν κοιμόταν... το στήθος του που πάντα στέγνωνε τα δάκρυά της... η φωνή του που της χάριζε τα πιό όμορφα τραγούδια... τα αυτιά του που ακούγανε το ακριβό της γέλιο...
Πώς μείναν όλα άδεια...? Σον σε λήθαργο βαρύ απ’το χειμώνα... 
-Καλημέρα ομορφιά μου... ήσουν εδώ το θυμάμαι με κρατούσες...
Η Νεράιδα πετάρισε γρήγορα στο χώρο και το δωμάτιο πλημμύρισε ξανά ζωηρά χρώματα... 
-Καλημέρα λοιπόν!!! Είπε με χαμόγελο και χάθηκε στον ήλιο!
Ευχή ή Παράκληση...?
Όνειρο ή παραίσθηση...?
Μα είμαι εδώ γεμάτος ζωή...!
΄Νεραϊδόσκονη...??? Το δώρο της! 
Το γράφει στις ηλιαχτίδες...
Carpe Diem!!!
(Άδραξε την ημέρα!)
Την κάθε μέρα!
Ευχαριστώ ομορφιά μου...
Πολύτιμο στολίδι του ουρανού μου!