...Κάθε μέρα σε κοιτάζω από αυτή την άψυχη θολή βιτρίνα...
και προσπαθώ να διαβάσω το άπειρο βλέμμα σου...
αυτό το υπέροχο βλέμμα που έχεις πάντα... πότε μελαγχολικό
πότε χαρούμενο... αλλά πάντα με ένα νόημα ξεχωριστό για μένα...
κάπου εκεί χάνομαι... αφήνω όλο μου το είναι να βυθιστεί στις
θάλασσες των ματιών σου... και να με ταξιδέψει πλάι σου...
να σε πάρω στα δυο μου χέρια... και να πετάξουμε αγκαλιά εκεί
που κρύβεται το φως... στο ουράνιο νησί που ο χρόνος σταματάει...
να σου δείξω από εκεί ψηλά, πόσο ασήμαντα είναι στο χρόνο τα
όσα σε πίκραναν... πόσα αστέρια έχουν γεμίσει με ξεχασμένες
αγάπες των ανθρώπων... να σου δείξω το κουτί με τα ρολόγια
εκείνα που σταμάτησαν προσπαθώντας να ακολουθήσουν τους
χτύπους της καρδιάς σου σε κάθε σου συναίσθημα... τα έχω
βρει και τα έχω φυλάξει ξέρεις... είναι κι αυτά κομμάτια
της ζωής σου... κάθε ένα από αυτά είναι σταματημένο σε
κάθε σου χαρά μα και λύπη... ξέρεις ο χρόνος όμως είναι
τόσο ανίσχυρος μαζί με τις θάλασσες να ξεθωριάσει τις
εικόνες... όσο παλεύει εγώ θα χαμογελάω στην υπεροχή
μιας καινούριας ημέρας που ξεκινάει με τη φωνή σου...
θα εύχομαι πάντα να χαμογελάς που τόσο σου ταιριάζει...
θα κοιτάζουμε στα όνειρά μας μαζί το ίδιο αστέρι...
απρόσμενε μα ποθητέ επισκέπτη του ουρανού μου...
