Αγαπημένο μου φως...

Αγαπημένο μου φως...
Φώτισε την σε παρακαλώ σε αυτό το αχανές σκοτάδι που την περιβάλλει και δώσε της ζωή και πάλι...
Η ψυχή της απόψε είναι ανοιχτή και έτοιμη να δεχτεί όλη σου την καλοσύνη...
Εκεί που την προσμένω...
Έξω από τη φυλακή του χάους... εμπρός από το τείχος της σιωπής...
Μα και ο νους μου χαίρεται στη σκέψη της...
Φταίνε μάλλον οι χιλιάδες σκέψεις που χαμογελούν στην αντανάκλαση της λάμψης...
Διαχέονται μέσα μου και με πλημμυρίζουν χαρά... σαν χιλιάδες μικρές γιορτές με χαρούμενα χαμόγελα...
Αγαπημένο μου φως...
Απο πού πηγάζει άραγε όλη αυτή η χαρά;
Γιατί μου φαίνεται τόσο τρομακτικά όμορφη...
Έχει την αίσθηση δροσερής αύρας στο κατακαλόκαιρο...
Μά άφησέ το...
Άφησε τη χαρούμενη καρδιά μου να γευτεί τη δροσιά της αύρας της...
Νιώσε την να χαϊδεύει και να ανασταίνει την πορσελάνινη ομορφιά της...
Που ακόμη και αυτή την κάνει να νοιώθει τόσο ξεχωριστή...
Αγαπημένο μου φως...
Ξέρω ότι δε θα με προδώσεις ποτέ...
Έτσι για άλλη μια φορά την αφήνω στην αγκαλιά σου...
Ευλογημένος και αιχμάλωτος στο χαμόγελό της...