Πευταστέρι

Πευταστέρι

Θλιμμένο αστέρι το όνειρό μου…

Χαμένο την αναζήτηση του ακριβού ουρανού σου…
Κι εσύ…
Που μου έδειξες το δρόμο…
Την ομορφιά του δικού σου κόσμου…
Του φιλιού σου το μεταξένιο χάδι…
Τον ήχο του γέλιου σου που αντίγραφο δεν έχει…
Του έρωτά σου το απέραντο θέλω…
Της ψυχής σου όλα τα ωραία…
Το πώς τα όνειρα γεννιούνται στο δικό μας ποθητό μαζί...
Την ψυχή μου σου χάρισα όλη…
Γυμνή στην άφησα στις χούφτες σου δικιά σου να την έχεις…
Και ένιωσα στις φλέβες μου το αίμα σου να ρέει…
Φόρεσαν οι καλημέρες μου και οι καληνυχτες το όνομά σου…
Σε άκουσα προσεκτικά και πότισα με την κάθε σου λέξη της καρδιάς μου τον κήπο…
Παραδεισένια άνθη βροχοστάλαχτα πλυμύρησε…
Μου έμαθες να είμαι εκεί συνειδητά…
Να ξενυχτάω με μια εικόνα που ανασαίνει πλάι μου στο σκοτάδι…
Να κλείνω τα μάτια και να βρίσκομαι στην αγκαλιά σου…
Να μπορώ να νιώθω την κάθε στιγμή πώς θα είναι να στέκομαι μπροστά σου και να σε κοιτώ στα μάτια μαγεμένος…
Μα όλα αυτά από μακριά…
Του ουρανού σου το φως που μου δείχνει το δρόμο τρεμοπαίζει…
Λίγο ακόμη άφησε το εκεί δεν έχω άλλα δάκρια…
Κοίτα με… Φτάνω!
Του χρόνου το κενό τελειώνει μα ο δρόμος μας δύσβατος πριν της αρχής το τέλος…
Κι εσύ στον ουρανό σου έχεις σύννεφα το ξέρω…
Μη με αφήσεις τώρα, είναι πολύ αργά για μένα…
Αν τα σύννεφα αφήσεις το φως σου να μου κρύψουν γυμνός από ψυχή θα μείνω…
Στου κόσμου τα φώτα θα χαθώ να σε ζητάω…
Ζητιάνος της μακρινής σου απύθμενης αγάπης…
Να ξανακούσω έστω μια στιγμούλα το κελάρυσμα το γάργαρο της μαγικής φωνής σου…
Να ξανανιώσω μια μικρή στιγμούλα την σκιά σου να με χαϊδεύει…
Μείνε φως μου… μείνε φτάνω με ταχύτητα φωτός...
Κι αν δεν καταφέρω εκεί να σταθώ να στολίζω τον ουρανό σου… τα σύννεφα να διώχνω…
Ας είναι να γίνω φωτεινή γραμμή να σκορπίσω στο βυθό σου…
Το πρώτο πεφταστέρι θα είμαι εγώ που ευχή θα κάνει για τα μάτια που το βλέπουν…
Να είσαι πάντα γελαστή όπως μες στην καρδιά μου…
Ακριβή μου αγάπη την ψυχή μου κράτα…
Δε χωράει μέσα μου μαζί με την απουσία σου…
Είμαι εδώ…
Έλα… Να ξεγελάσουμε μαζί της μοίρας τα παιχνίδια…
Με ένα γλυκό απ’ τα χείλη σου φιλί, λίγη ψυχή σου δώς μου…
Φιλί ζωής για μένα και για εμάς…
Μείνε…
Να ξεδιψάμε αγκαλιά…
και το αύριο ας μην ξημερώσει…

John Gentsos

Καληνύχτα

Το κορμί μου κουρασμένο...
Τα βλέφαρα γλαρά σαν από μέθη...
Η ανάσα μου βαριά στο ημίφως...
Του συνειδητού μου θα πω
στέρνο για απόψε αντίο...
Και με το σφάλισμα των ματιών
καλωσορίζω το ξεκλείδωμα
της πύλης του υπερσυνείδητου
γαλαξία των ονείρων...
Κάπου εκεί...
Ρουφάω το άρωμά σου
από ένα σου τάχα ξεχασμένο ρούχο
στο κομοδίνο μου...
Μένω εκεί όσο μπορώ...
Εκπνέω...
Απ' τον αέρα μου γυρίζουν
οι σελίδες του τάχα
ξεχασμένου σου βιβλίου...
Σταματάει σε μια σελίδα
με μια τάχα ξεχασμένη
φωτογραφία σου...
Στολισμένη με ένα  ~ Σ' αγαπώ ~ 
από μπλε μελάνι...
Κοιμάμαι;;;
Η Ψάχνεις τρόπο
να μου πεις την πιο γλυκιά
καληνύχτα;;;

John Gentsos

Μίλα!

...πόσο εκκωφαντική

μπορεί να γίνει η σιωπή

όταν πεισματικά η δειλά

είναι καρφωμένη

πίσω απο τα χείλη

που λαχταράς

να ακούσεις...

John Gentsos

Όμορφη νύχτα

Όμορφη νύχτα απόψε...
Απο εκείνες που δε θέλω να τελειώσουν...
Με το φεγγάρι ομορφο...
Αιώνιος φωτοκλέφτης να θυμίζει το άρωμα του χθες, και οδηγός του αύριο...
Θα σε κοιτάξω για ακόμη μια στιγμή φεγγάρι μου...
Γιασεμί η ανάσα, γλυκόριζα στα χείλη, κι απ' του καπνού το ξαθώριασμα στον καθρέφτη σου το βλέμμα της... μύρια χιλιόμετρα νυστέρι σκίζει το σκοτάδι...
-Ξέρεις μούσα μου ότι ξεφέλισαν τα ματια μου να φτάσω τη θωριά σου!
Μα το φεγγάρι τώρα ξέρω δε θα σβήσει...
Έτσι που χαραγμένο είναι το γέλιο σου εκεί πάνω..
Και το χάδι σου είναι μέσα στην ψυχή μου...
Πόση ομορφιά άραγε χωράει ένα χαμόγελο...;
Να μείνεις εκεί φεγγάρι μου...
Θα πω του ήλιου μη βιαστεί απόψε...
Μα σένα θα σε έχω μέσα μου...
Στο κομμάτι εκείνο που σου ανήκει...

John Gentsos

Ηλιοβασίλεμα

Τη στιγμή αυτή που ο ήλιος με αποχαιρετάει στον ορίζοντα...
Κι εγώ του γνέφω με ταξιδμένα μάτια αντίο...
Είναι κιόλας μπροστά μου η εικόνα που θα προλάβει το φευγιό του...
Χρυσαφιά η θάλασσα με καθρέφτη το φεγγάρι
να φωτίζει τα μαλλιά σου στο απόβραδο...
Είσαι εκεί...
Σε θυμάμαι...
Όλα τα θυμάμαι!
Τη φιγούρα μου να σ'αναζητά μες στους βρόχινους δόμους σάν λάθος...
Τη μορφή σου καθρέφτης να με προσπερνάει βιαστική μέσα απ τις βιτρίνες...
Τον καπνό απ το τσιγάρο μου
που έμοιαζε άρωμα όταν τον άφηναν τα χείλη σου...
Όλα τα θυμάμαι!
Μόνο που με παιδεύει που δε μπορώ να θυμηθώ...
Γιατί ήθελα να σε ξεχάσω...;

John Gentsos

Ναυαγοί στο χρόνο

Έλα στην ακροθαλασσιά...
Στο τρεμόπαιγμα των κεριών το παιχνιδιάρικο...
Να ορίζει τις σκιές μας σε χορούς λατίνων...
Σου στόλισα και σε κάλω σε δείπνο μια ξεχασμένη βάρκα...
Με κρύσταλλα τριαντάφυλλα θαλασσινά και λευκό κρασί...
Αντάμα να το πιούμε...
Και σαν μεθύσουμε να πιεις...
Κι εγώ απ το δικο σου...
Και ας μας εύρει η αυγή,με ξεχασμένα ρούχα...
ταξιδευτές μες στο σκαρί...
και ναυαγούς στο χρόνο!

John Gentsos

Χωρίς όρια

Ο νους όρια δεν έχει...
Λογική ίσως...
Που κι αυτή με τη σειρά της αποκτά νοητά όρια
στα όσα μπόρεσε ο άνθρωπος να κατανοήσει και
να οριοθετήσει για να μπορέσει έστω προσωρινά
την ψυχή του να κοιμίσει σε μια κίβδηλη σιγουριά...
Η ψυχή όμως δε γελιέται...
Πώς να εξηγήσει η λογική...
να περιγράψει με λόγια ή εξισώσεις το βλέμμα
του ερωτευμένου...
Το ξάφνιασμα του τρομαγμένου...
Το άγγιγμα τής πρωινής αύρας...
Τη γεύση απ το μπουγάζι...
Της νύχτας το αγκάλιασμα...
Του Σ' αγαπώ το άπειρο...

John Gentsos

Για σένα...

Παλι εδώ ψυχή μου ..
Να αφήνω αναστεναγμούς και αχνό στο τζάμι...
Και στις βροχής σταγόνες η μορφή σου...
Αθεράπευτα χαμένος στη σκέψη σου...
Να προσπαθώ μάταια να τακτοποιήσω κάθε τί δικό σου σε μιά γωνιά μέσα στο νού μου...
μα είναι τόσα πολλά κ όλα τόσο όμορφα...
Ακριβά διαμάντια που κάνουν τα χέρια μου να τρέμουν κ σκορπίζουν πάλι παντού μέσα μου...
Μα πώς να κρατήσω την καρδιά σου;;
Καρδιά αγγέλου με τα ξανθά μαλιά...
Στις λάσπες ας συρθώ στο στήθος θα την έχω...
Και απαλά σου την κρατώ επάνω στη δική μου ..
Μέχρι να δούμε ουρανό...
Ψυχή εσύ της ψυχής μου...
Και να πετάξουμε μαζί στον κήπο της Εδέμ του πιό αληθινού μας ονείρου!!!

John Gentsos

Η Ευχή!

Γλυκό μου όνειρο... αλήθεια που ξενυχτάς κάθε βράδυ μακριά μου;
ποιά βλέμματα κλέβουν βιαστικά τη μορφή σου;
ποιός αέρας ομορφαίνει σε κάθε σου βήμα από το άρωμά σου;
ποιά χέρια αγγίζουνε τα ποτισμένα με την αύρα σου ρούχα;
και εγώ εδώ...
μιά σκιά που λιώνει με ένα νεύμα σου...
που αναπνέω πιο έντονα στη σκέψη του θέλω σου...
εγώ...
κι ας μη σε έχω δει ποτέ στα μάτια...
ας μην ξέρω το άρωμά σου...
που δεν έχω νιώσει μια σου ανάσα...
μα εδώ θα μείνω...
να ποθώ και να μεθάω με τη σκέψη του θέλω σου...
πολύτιμο μεθυστικό φίλτρο στο φλασκί μου...
μου το δώρισες μια νύχτα...
εσύ αερικό λευκή πανώρια μάγισσα, με τη μορφή αγγέλου...
σε κάποιο ταξιδιάρικο μα τόσο επίμονο όνειρο...
που κάθε νύχτα σαν διαρρήκτης βολτάρει στο δωμάτιό μου...
να μου θυμίζει πως υπάρχουν άγγελοι ακόμη...
ίσως κάπου εκεί μακριά...
μα είναι προσιτοί...
έχουν το θαυμαστό χάρισμα του ήλιου...
αστέρια στα μαλλιά...
και μια ψυχή που ξέρει να αγγίζει...
ακριβώς όπως και η δική σου...
τί κι αν χάνεσαι κι εσύ;
τί κι αν όλοι τους έχουν κλειδωμένη την ψυχή τους σε κουτάκια;
καμωμένοι πάλι θα κλειστούν στα σπίτια τους
χωρίς τη λάμψη σου να ξεχωρίζουν...
κι ας ζεις ανάμεσά τους...
εγώ θα είμαι εδώ...
να ξέρω πως κοιτάμε το ίδιο αστέρι...
να έχω για σένα μια αγκαλιά για να κουρνιάζεις...
να βλέπω χρώμα στο γκρίζο σου και να χαμογελώ με μιά σου καλημέρα...
γιατί είσαι εσύ...
που μου έδειξες το δρόμο...
στα χαμένα του μυαλού μου μονοπάτια...
κάθε νύχτα λοιπόν τον περπατάω...
ρίχνω ένα βότσαλο στο γιαλό και κάνω μια ευχή...
μια ευχή από μια σκιά που σου μιλάει στο σκοτάδι…
να χαμογελάς γιατί τόσο σου πάει...

John Gentsos

Φωτοκλέφτης

Στης καλυνύχτας σου το ξημέρωμα

ας μείνει η μορφή σου...
στου φεγγαριού το βάλσαμο
αστερωμένο στέμμα...

Απ τα κλειστά σου βλέφαρα
όνειρα δραπετεύουν...
και ταξιδεύουν ποιητές...
στου ονείρου σου ταξίδια...

Εκεί στη μαύρη σου γραμμή...
στην κόψη των βλεφάρων...
να λαμπυρίζουνε υγρά...
μέσα απ τις σχισμές τους...
ματάκια αλαβάστρινα με βλέμμα απορημένο...
να ξεχωρίζουν τις γραμμές της άτσαλης γραφής μου...
στη δίνη του "ονειροβατώ" στο πάγωμα του χρόνου...
ξεθωριασμένοι πόθοι σου χορεύουνε στα λόγια...
και εγώ μέσα από το πρέπει μου...
κι εσύ απ το δικό σου...
στα σύννεφα να σε κρατώ...
να με κοιτάς στα μάτια...
και σαν της ψυχής σου λάβωμα άγγιξε την ψυχή μου...
στα χείλη σου ναυάγησα και εχάθη ο λυρισμός μου...

Απόψε δεν το είχα σκοπό να ξεπορτίσω...
όλα γύρο μου σε μια αβάσταχτα ρυθμική τάξη...
τάξη όμοια με αυτή που έχουν επινοήσει οι άνθρωποι για να μην τους τρώνε οι έννοιες..
καλοκουρντισμένα ρολόγια όλοι γύρο μου... τικ-τακ...
σαν κι αυτό εκεί στον τοίχο...
το σώμα μου βαρύ...
τα μάτια σιγοκλείνουν...
ας κάψω λίγο ακόμα τη γόπα μου...
βαθιά ανάσα...
σβηστό το ρεσώ μπροστά μου και ασυναίσθητα ελαττώνω τον αέρα μου τάχα να μη σβήσει...
απότομα μου κόπηκε η ανάσα, μαζί με το μειδίαμα της στερνής μου αφέλειας...
Πως άναψε αυτό;
Το πάτωμα πού πήγε;
Πως τάχα να φωτίστηκε απόψε το σκοτάδι;;;
Έκπληκτος αναθαρρώ και βλέπω την αγκαλιά σου...
μαζί με ένα χαμόγελο ζεστό απ την ψυχή μου...
Ποια είσαι; δε ρωτάω...
Πώς με βρήκες; δέ με νοιάζει...
Τι κάνεις μέσα μου; Μείνε!!! ...Εκεί σε θέλω...
Η φλόγα καίει... φωτίζει χιλιόμετρα σκοτάδι, μέσα απ' το χαμόγελό σου...
κάθε που την κοιτάζω είτε εγώ είτε εσύ...
θα ονειρευόμαστε μαζί...
το μεγαλείο της στιγμής...
βεγγαλικό του αύριο...
Η ομορφιά του αύριο ανήκει εκεί...
η ομορφιά του τώρα έχει τη δική της θέση στη στιγμή μας...
και πρέπει να ζούμε το ξέρεις αυτό που δε γυρνά...
θα ήθελα να μπορούσα τώρα να σε στολίσω σε μια εικόνα...
κάπου μαγικά...
εδώ εκεί δεν έχει σημασία...
να σου μιλάω με τραγούδια και να μου χαρίζεις ζεστασιά με το βλέμμα σου...
μπορώ να το νιώσω κι ας είσαι θάλασσες μακριά...
να σου χαϊδεύω τα μαλλιά με τη μελωδία μου...
και να ακουμπάς στη φωνή μου όλες σου τις πίκρες...
και να έχεις όπως τώρα κάθε που ακουμπάς την ψυχή μου έλα γλυκό χαμόγελο..
που απλά έχεις κάνει να πετάει δίπλα σου και έτσι
έχεις το προνόμιο να τη φωτίζεις με χρώματα απ τα πυκνά σου βλέφαρα
που ακουμπούν σαν δύο ταλαντούχα πινέλα στον καμβά της ψυχής μου...
μίλα μου έτσι με το βλέμμα...
κάνε σε κάθε μου θύμηση το σώμα μου καθρέφτη...
που θέλει να σου δείξει πόση ομορφιά μπορεί να κρύβεται μέσα στα μάτια σου...
τους καθρέφτες της ψυχής σου...
ξέρεις ομορφιά μου όταν οι καθρέφτες συναντιούνται
τα είδωλα τείνουν να πολλαπλασιάζονται γραμμικά σε ένα εικονικό άπειρο...
που ζωγραφίζεις παράξενες και πρωτόγνωρες μελωδίες και ανασταίνεις μέσα μου ονειρικούς μονόκερους
που θέλουν να σε ταξιδέψουν πάνω από τα ποιό πυκνά σύννεφα...
και πλάι στο χάδι των αχτίδων να σου χαρίσω ένα απαλό φιλί στα μεταξένια σου μαλλιά...
κάθε που θα περνάς από τον ουρανό μου...
ποια η αρχή και ποιο το τέλος...
τι σημασία έχει?
το πάντα εμείς το πλάθουμε μα το ποτέ ας κοιμάται...
εσύ εκεί... να ζωγραφίσεις χρώματα φορώντας την ψυχή μου...
εγώ εδώ αιώνιος φωτοκλέφτης να χορεύω στους τοίχους που σε αγκαλιάζουν...
θα είσαι εκεί το ξέρω... χαμογέλα μου...
ταξίδευε στους ήλιους των ονείρων σου... κι εγώ θα ξενυχτώ στο φώς της κανηνύχτας σου...
Είσαι εδώ κι ας μη σ' αγγίζω...
Θέλω να σε έχω αγκαλιά κι ας μην ξέρω το άρωμά σου...
Έχεις καταφέρει να κυλάς στις φλέβες μου με μια σου μόνο ιδέα...
σε θέλω τόσο... τίποτα δε λείπει... μόνο εσύ...
μα όχι... όχι εσύ ψυχή μου... όλα είναι εδώ... όλα είναι εκεί...
το πότε λείπει...
...θα 'ρθεις...

Όνειρο

...Ονειρικό τοπίο...

κλειστά τα μάτια για να βλέπουν...
κουρασμένο προσκέφαλο το μουσκεμένο χώμα...
η πούλια εκεί να τη στολίζει ο σταυρός της...
μύριες αχτίδες τα σπιράγια της ψυχής να καταφέρνουν...
εκεί που τα πάθη των ανθρώπων ξαποσταίνουν...
και της στεριάς ξυπνάει η λησμονιά...
και ξεπηδούν στο φως του άστρου για ταξίδια...
στης θάλασσας το καθρέφτισμα το μαύρο...
εκεί που η προπέλα γραφεί και προδίδει...
του αυριανού το άγνωστο το "νοσταλγώ" του χθες...
τη νύχτα αυτή σταθμούς η ψυχή δεν έχει...
και τα πάθη δραπετεύουν...
χίλιες ημέρες φυλακής και άλλες τόσες νύχτες...
κι όμως παρά την κούραση ζητούν να βρουν λιμάνι...
απόψε λοιπόν που χάρισα κι εγώ στη νύχτα την ψυχή μου...
του ονείρου τα σιδερένια σπαθιά σπάσαν τις κλειδαριές μου...
και το αφορισμένο από τη λογική συναίσθημα...
έκλεψε το μαγικό ραβδί σου και μετάλλαξε το χωρόχρονο μου...
τώρα μπορώ και πάλι να πετάω...
να φοράω το υπερφυσικό και να ξεδιψάω με το άπειρο...
να αφήνω ένα ψυθιριστό "Έλα" στον αέρα και να μου χαμογελάς στον καθρέφτη της πανσέληνου...
να απλώνω το χέρι μου και να χαϊδεύω τα γιασεμιά απ' τα μαλλιά σου...
να διασχίζω φωτόλουστα περάσματα στις αχανής αβύσσους με εσένα αστέρι στην απόχη μου...
να φτάσω στης γαλήνης το νησί που πλέει αγέρωχο στη θάλασσα του ουρανού σου...
εκεί που πνίγεται ο ορισμός του θέλω...
να πλέξω τα άστρα στη σειρά με χρυσαφιά κλωστή να τα φορέσω στο λαιμό σου...
να ναυαγήσω στις καρδιάς σου το μπουγάζι που στης ακτής σου θα με φέρει τον αφρό...
και οι δυο σαν κουβάρι σε μια ξεχασμένη αμμουδιά...
να ακούω πώς γελαστά προφέρεις το "όχι" και το "ναι"...
να σου παίζω μελωδίες, να σου τραγουδώ και να βλέπω στο βλέμμα σου πώς με τη φωνή μου αγγίζω την ψυχή σου...
να σπαρταράει ο λυγμός της χαρούμενης θλίψης σου στο στήθος μου με την καρδιά σου να με ακουμπάει σε κάθε χτύπο...
να κάνω τα χέρια μου αγκαλιά να ξεκουράσεις τα φτερά σου...
να στολίσω με τα χείλη μου τον ώμο σου με ένα μικρό λουλούδι...
να γίνουν διάφανα τα λευκά της αθωότητας τα κρίνα...
βλέπεις αστέρι μου...
τόσος ουρανός κι εσύ τον ίδιο δρόμο...
ακούραστη αφουγκραστής του "θέλω" μου...
με βρίσκεις όπου και αν πετώ στην αναζήτησή σου...
κι ας μένεις πάντα η άγνωστη μα τόσο γνώριμη αέρινη νεράιδα...
κι εγώ αέναος ταξιδευτής στου ονείρου το άπειρο...
να ονειροβατώ τρεμάμενο πάλσαρ πλάι σου...
να νιώθω τον αχνό της ανάσας σου στο αυτι μου...
πως ψιθυρίζεις...

όνειρο ήτανε!