Ονειροβάτης

Όνειρο

...Ονειρικό τοπίο...

κλειστά τα μάτια για να βλέπουν...
κουρασμένο προσκέφαλο το μουσκεμένο χώμα...
η πούλια εκεί να τη στολίζει ο σταυρός της...
μύριες αχτίδες τα σπιράγια της ψυχής να καταφέρνουν...
εκεί που τα πάθη των ανθρώπων ξαποσταίνουν...
και της στεριάς ξυπνάει η λησμονιά...
και ξεπηδούν στο φως του άστρου για ταξίδια...
στης θάλασσας το καθρέφτισμα το μαύρο...
εκεί που η προπέλα γραφεί και προδίδει...
του αυριανού το άγνωστο το "νοσταλγώ" του χθες...
τη νύχτα αυτή σταθμούς η ψυχή δεν έχει...
και τα πάθη δραπετεύουν...
χίλιες ημέρες φυλακής και άλλες τόσες νύχτες...
κι όμως παρά την κούραση ζητούν να βρουν λιμάνι...
απόψε λοιπόν που χάρισα κι εγώ στη νύχτα την ψυχή μου...
του ονείρου τα σιδερένια σπαθιά σπάσαν τις κλειδαριές μου...
και το αφορισμένο από τη λογική συναίσθημα...
έκλεψε το μαγικό ραβδί σου και μετάλλαξε το χωρόχρονο μου...
τώρα μπορώ και πάλι να πετάω...
να φοράω το υπερφυσικό και να ξεδιψάω με το άπειρο...
να αφήνω ένα ψυθιριστό "Έλα" στον αέρα και να μου χαμογελάς στον καθρέφτη της πανσέληνου...
να απλώνω το χέρι μου και να χαϊδεύω τα γιασεμιά απ' τα μαλλιά σου...
να διασχίζω φωτόλουστα περάσματα στις αχανής αβύσσους με εσένα αστέρι στην απόχη μου...
να φτάσω στης γαλήνης το νησί που πλέει αγέρωχο στη θάλασσα του ουρανού σου...
εκεί που πνίγεται ο ορισμός του θέλω...
να πλέξω τα άστρα στη σειρά με χρυσαφιά κλωστή να τα φορέσω στο λαιμό σου...
να ναυαγήσω στις καρδιάς σου το μπουγάζι που στης ακτής σου θα με φέρει τον αφρό...
και οι δυο σαν κουβάρι σε μια ξεχασμένη αμμουδιά...
να ακούω πώς γελαστά προφέρεις το "όχι" και το "ναι"...
να σου παίζω μελωδίες, να σου τραγουδώ και να βλέπω στο βλέμμα σου πώς με τη φωνή μου αγγίζω την ψυχή σου...
να σπαρταράει ο λυγμός της χαρούμενης θλίψης σου στο στήθος μου με την καρδιά σου να με ακουμπάει σε κάθε χτύπο...
να κάνω τα χέρια μου αγκαλιά να ξεκουράσεις τα φτερά σου...
να στολίσω με τα χείλη μου τον ώμο σου με ένα μικρό λουλούδι...
να γίνουν διάφανα τα λευκά της αθωότητας τα κρίνα...
βλέπεις αστέρι μου...
τόσος ουρανός κι εσύ τον ίδιο δρόμο...
ακούραστη αφουγκραστής του "θέλω" μου...
με βρίσκεις όπου και αν πετώ στην αναζήτησή σου...
κι ας μένεις πάντα η άγνωστη μα τόσο γνώριμη αέρινη νεράιδα...
κι εγώ αέναος ταξιδευτής στου ονείρου το άπειρο...
να ονειροβατώ τρεμάμενο πάλσαρ πλάι σου...
να νιώθω τον αχνό της ανάσας σου στο αυτι μου...
πως ψιθυρίζεις...

όνειρο ήτανε!