Ονειροβάτης

Φωτοκλέφτης

Στης καλυνύχτας σου το ξημέρωμα

ας μείνει η μορφή σου...
στου φεγγαριού το βάλσαμο
αστερωμένο στέμμα...

Απ τα κλειστά σου βλέφαρα
όνειρα δραπετεύουν...
και ταξιδεύουν ποιητές...
στου ονείρου σου ταξίδια...

Εκεί στη μαύρη σου γραμμή...
στην κόψη των βλεφάρων...
να λαμπυρίζουνε υγρά...
μέσα απ τις σχισμές τους...
ματάκια αλαβάστρινα με βλέμμα απορημένο...
να ξεχωρίζουν τις γραμμές της άτσαλης γραφής μου...
στη δίνη του "ονειροβατώ" στο πάγωμα του χρόνου...
ξεθωριασμένοι πόθοι σου χορεύουνε στα λόγια...
και εγώ μέσα από το πρέπει μου...
κι εσύ απ το δικό σου...
στα σύννεφα να σε κρατώ...
να με κοιτάς στα μάτια...
και σαν της ψυχής σου λάβωμα άγγιξε την ψυχή μου...
στα χείλη σου ναυάγησα και εχάθη ο λυρισμός μου...

Απόψε δεν το είχα σκοπό να ξεπορτίσω...
όλα γύρο μου σε μια αβάσταχτα ρυθμική τάξη...
τάξη όμοια με αυτή που έχουν επινοήσει οι άνθρωποι για να μην τους τρώνε οι έννοιες..
καλοκουρντισμένα ρολόγια όλοι γύρο μου... τικ-τακ...
σαν κι αυτό εκεί στον τοίχο...
το σώμα μου βαρύ...
τα μάτια σιγοκλείνουν...
ας κάψω λίγο ακόμα τη γόπα μου...
βαθιά ανάσα...
σβηστό το ρεσώ μπροστά μου και ασυναίσθητα ελαττώνω τον αέρα μου τάχα να μη σβήσει...
απότομα μου κόπηκε η ανάσα, μαζί με το μειδίαμα της στερνής μου αφέλειας...
Πως άναψε αυτό;
Το πάτωμα πού πήγε;
Πως τάχα να φωτίστηκε απόψε το σκοτάδι;;;
Έκπληκτος αναθαρρώ και βλέπω την αγκαλιά σου...
μαζί με ένα χαμόγελο ζεστό απ την ψυχή μου...
Ποια είσαι; δε ρωτάω...
Πώς με βρήκες; δέ με νοιάζει...
Τι κάνεις μέσα μου; Μείνε!!! ...Εκεί σε θέλω...
Η φλόγα καίει... φωτίζει χιλιόμετρα σκοτάδι, μέσα απ' το χαμόγελό σου...
κάθε που την κοιτάζω είτε εγώ είτε εσύ...
θα ονειρευόμαστε μαζί...
το μεγαλείο της στιγμής...
βεγγαλικό του αύριο...
Η ομορφιά του αύριο ανήκει εκεί...
η ομορφιά του τώρα έχει τη δική της θέση στη στιγμή μας...
και πρέπει να ζούμε το ξέρεις αυτό που δε γυρνά...
θα ήθελα να μπορούσα τώρα να σε στολίσω σε μια εικόνα...
κάπου μαγικά...
εδώ εκεί δεν έχει σημασία...
να σου μιλάω με τραγούδια και να μου χαρίζεις ζεστασιά με το βλέμμα σου...
μπορώ να το νιώσω κι ας είσαι θάλασσες μακριά...
να σου χαϊδεύω τα μαλλιά με τη μελωδία μου...
και να ακουμπάς στη φωνή μου όλες σου τις πίκρες...
και να έχεις όπως τώρα κάθε που ακουμπάς την ψυχή μου έλα γλυκό χαμόγελο..
που απλά έχεις κάνει να πετάει δίπλα σου και έτσι
έχεις το προνόμιο να τη φωτίζεις με χρώματα απ τα πυκνά σου βλέφαρα
που ακουμπούν σαν δύο ταλαντούχα πινέλα στον καμβά της ψυχής μου...
μίλα μου έτσι με το βλέμμα...
κάνε σε κάθε μου θύμηση το σώμα μου καθρέφτη...
που θέλει να σου δείξει πόση ομορφιά μπορεί να κρύβεται μέσα στα μάτια σου...
τους καθρέφτες της ψυχής σου...
ξέρεις ομορφιά μου όταν οι καθρέφτες συναντιούνται
τα είδωλα τείνουν να πολλαπλασιάζονται γραμμικά σε ένα εικονικό άπειρο...
που ζωγραφίζεις παράξενες και πρωτόγνωρες μελωδίες και ανασταίνεις μέσα μου ονειρικούς μονόκερους
που θέλουν να σε ταξιδέψουν πάνω από τα ποιό πυκνά σύννεφα...
και πλάι στο χάδι των αχτίδων να σου χαρίσω ένα απαλό φιλί στα μεταξένια σου μαλλιά...
κάθε που θα περνάς από τον ουρανό μου...
ποια η αρχή και ποιο το τέλος...
τι σημασία έχει?
το πάντα εμείς το πλάθουμε μα το ποτέ ας κοιμάται...
εσύ εκεί... να ζωγραφίσεις χρώματα φορώντας την ψυχή μου...
εγώ εδώ αιώνιος φωτοκλέφτης να χορεύω στους τοίχους που σε αγκαλιάζουν...
θα είσαι εκεί το ξέρω... χαμογέλα μου...
ταξίδευε στους ήλιους των ονείρων σου... κι εγώ θα ξενυχτώ στο φώς της κανηνύχτας σου...
Είσαι εδώ κι ας μη σ' αγγίζω...
Θέλω να σε έχω αγκαλιά κι ας μην ξέρω το άρωμά σου...
Έχεις καταφέρει να κυλάς στις φλέβες μου με μια σου μόνο ιδέα...
σε θέλω τόσο... τίποτα δε λείπει... μόνο εσύ...
μα όχι... όχι εσύ ψυχή μου... όλα είναι εδώ... όλα είναι εκεί...
το πότε λείπει...
...θα 'ρθεις...