Φωτοκλέφτης

Στης καλυνύχτας σου το ξημέρωμα

ας μείνει η μορφή σου...
στου φεγγαριού το βάλσαμο
αστερωμένο στέμμα...

Απ τα κλειστά σου βλέφαρα
όνειρα δραπετεύουν...
και ταξιδεύουν ποιητές...
στου ονείρου σου ταξίδια...

Εκεί στη μαύρη σου γραμμή...
στην κόψη των βλεφάρων...
να λαμπυρίζουνε υγρά...
μέσα απ τις σχισμές τους...
ματάκια αλαβάστρινα με βλέμμα απορημένο...
να ξεχωρίζουν τις γραμμές της άτσαλης γραφής μου...
στη δίνη του "ονειροβατώ" στο πάγωμα του χρόνου...
ξεθωριασμένοι πόθοι σου χορεύουνε στα λόγια...
και εγώ μέσα από το πρέπει μου...
κι εσύ απ το δικό σου...
στα σύννεφα να σε κρατώ...
να με κοιτάς στα μάτια...
και σαν της ψυχής σου λάβωμα άγγιξε την ψυχή μου...
στα χείλη σου ναυάγησα και εχάθη ο λυρισμός μου...

Απόψε δεν το είχα σκοπό να ξεπορτίσω...
όλα γύρο μου σε μια αβάσταχτα ρυθμική τάξη...
τάξη όμοια με αυτή που έχουν επινοήσει οι άνθρωποι για να μην τους τρώνε οι έννοιες..
καλοκουρντισμένα ρολόγια όλοι γύρο μου... τικ-τακ...
σαν κι αυτό εκεί στον τοίχο...
το σώμα μου βαρύ...
τα μάτια σιγοκλείνουν...
ας κάψω λίγο ακόμα τη γόπα μου...
βαθιά ανάσα...
σβηστό το ρεσώ μπροστά μου και ασυναίσθητα ελαττώνω τον αέρα μου τάχα να μη σβήσει...
απότομα μου κόπηκε η ανάσα, μαζί με το μειδίαμα της στερνής μου αφέλειας...
Πως άναψε αυτό;
Το πάτωμα πού πήγε;
Πως τάχα να φωτίστηκε απόψε το σκοτάδι;;;
Έκπληκτος αναθαρρώ και βλέπω την αγκαλιά σου...
μαζί με ένα χαμόγελο ζεστό απ την ψυχή μου...
Ποια είσαι; δε ρωτάω...
Πώς με βρήκες; δέ με νοιάζει...
Τι κάνεις μέσα μου; Μείνε!!! ...Εκεί σε θέλω...
Η φλόγα καίει... φωτίζει χιλιόμετρα σκοτάδι, μέσα απ' το χαμόγελό σου...
κάθε που την κοιτάζω είτε εγώ είτε εσύ...
θα ονειρευόμαστε μαζί...
το μεγαλείο της στιγμής...
βεγγαλικό του αύριο...
Η ομορφιά του αύριο ανήκει εκεί...
η ομορφιά του τώρα έχει τη δική της θέση στη στιγμή μας...
και πρέπει να ζούμε το ξέρεις αυτό που δε γυρνά...
θα ήθελα να μπορούσα τώρα να σε στολίσω σε μια εικόνα...
κάπου μαγικά...
εδώ εκεί δεν έχει σημασία...
να σου μιλάω με τραγούδια και να μου χαρίζεις ζεστασιά με το βλέμμα σου...
μπορώ να το νιώσω κι ας είσαι θάλασσες μακριά...
να σου χαϊδεύω τα μαλλιά με τη μελωδία μου...
και να ακουμπάς στη φωνή μου όλες σου τις πίκρες...
και να έχεις όπως τώρα κάθε που ακουμπάς την ψυχή μου έλα γλυκό χαμόγελο..
που απλά έχεις κάνει να πετάει δίπλα σου και έτσι
έχεις το προνόμιο να τη φωτίζεις με χρώματα απ τα πυκνά σου βλέφαρα
που ακουμπούν σαν δύο ταλαντούχα πινέλα στον καμβά της ψυχής μου...
μίλα μου έτσι με το βλέμμα...
κάνε σε κάθε μου θύμηση το σώμα μου καθρέφτη...
που θέλει να σου δείξει πόση ομορφιά μπορεί να κρύβεται μέσα στα μάτια σου...
τους καθρέφτες της ψυχής σου...
ξέρεις ομορφιά μου όταν οι καθρέφτες συναντιούνται
τα είδωλα τείνουν να πολλαπλασιάζονται γραμμικά σε ένα εικονικό άπειρο...
που ζωγραφίζεις παράξενες και πρωτόγνωρες μελωδίες και ανασταίνεις μέσα μου ονειρικούς μονόκερους
που θέλουν να σε ταξιδέψουν πάνω από τα ποιό πυκνά σύννεφα...
και πλάι στο χάδι των αχτίδων να σου χαρίσω ένα απαλό φιλί στα μεταξένια σου μαλλιά...
κάθε που θα περνάς από τον ουρανό μου...
ποια η αρχή και ποιο το τέλος...
τι σημασία έχει?
το πάντα εμείς το πλάθουμε μα το ποτέ ας κοιμάται...
εσύ εκεί... να ζωγραφίσεις χρώματα φορώντας την ψυχή μου...
εγώ εδώ αιώνιος φωτοκλέφτης να χορεύω στους τοίχους που σε αγκαλιάζουν...
θα είσαι εκεί το ξέρω... χαμογέλα μου...
ταξίδευε στους ήλιους των ονείρων σου... κι εγώ θα ξενυχτώ στο φώς της κανηνύχτας σου...
Είσαι εδώ κι ας μη σ' αγγίζω...
Θέλω να σε έχω αγκαλιά κι ας μην ξέρω το άρωμά σου...
Έχεις καταφέρει να κυλάς στις φλέβες μου με μια σου μόνο ιδέα...
σε θέλω τόσο... τίποτα δε λείπει... μόνο εσύ...
μα όχι... όχι εσύ ψυχή μου... όλα είναι εδώ... όλα είναι εκεί...
το πότε λείπει...
...θα 'ρθεις...

Όνειρο

...Ονειρικό τοπίο...

κλειστά τα μάτια για να βλέπουν...
κουρασμένο προσκέφαλο το μουσκεμένο χώμα...
η πούλια εκεί να τη στολίζει ο σταυρός της...
μύριες αχτίδες τα σπιράγια της ψυχής να καταφέρνουν...
εκεί που τα πάθη των ανθρώπων ξαποσταίνουν...
και της στεριάς ξυπνάει η λησμονιά...
και ξεπηδούν στο φως του άστρου για ταξίδια...
στης θάλασσας το καθρέφτισμα το μαύρο...
εκεί που η προπέλα γραφεί και προδίδει...
του αυριανού το άγνωστο το "νοσταλγώ" του χθες...
τη νύχτα αυτή σταθμούς η ψυχή δεν έχει...
και τα πάθη δραπετεύουν...
χίλιες ημέρες φυλακής και άλλες τόσες νύχτες...
κι όμως παρά την κούραση ζητούν να βρουν λιμάνι...
απόψε λοιπόν που χάρισα κι εγώ στη νύχτα την ψυχή μου...
του ονείρου τα σιδερένια σπαθιά σπάσαν τις κλειδαριές μου...
και το αφορισμένο από τη λογική συναίσθημα...
έκλεψε το μαγικό ραβδί σου και μετάλλαξε το χωρόχρονο μου...
τώρα μπορώ και πάλι να πετάω...
να φοράω το υπερφυσικό και να ξεδιψάω με το άπειρο...
να αφήνω ένα ψυθιριστό "Έλα" στον αέρα και να μου χαμογελάς στον καθρέφτη της πανσέληνου...
να απλώνω το χέρι μου και να χαϊδεύω τα γιασεμιά απ' τα μαλλιά σου...
να διασχίζω φωτόλουστα περάσματα στις αχανής αβύσσους με εσένα αστέρι στην απόχη μου...
να φτάσω στης γαλήνης το νησί που πλέει αγέρωχο στη θάλασσα του ουρανού σου...
εκεί που πνίγεται ο ορισμός του θέλω...
να πλέξω τα άστρα στη σειρά με χρυσαφιά κλωστή να τα φορέσω στο λαιμό σου...
να ναυαγήσω στις καρδιάς σου το μπουγάζι που στης ακτής σου θα με φέρει τον αφρό...
και οι δυο σαν κουβάρι σε μια ξεχασμένη αμμουδιά...
να ακούω πώς γελαστά προφέρεις το "όχι" και το "ναι"...
να σου παίζω μελωδίες, να σου τραγουδώ και να βλέπω στο βλέμμα σου πώς με τη φωνή μου αγγίζω την ψυχή σου...
να σπαρταράει ο λυγμός της χαρούμενης θλίψης σου στο στήθος μου με την καρδιά σου να με ακουμπάει σε κάθε χτύπο...
να κάνω τα χέρια μου αγκαλιά να ξεκουράσεις τα φτερά σου...
να στολίσω με τα χείλη μου τον ώμο σου με ένα μικρό λουλούδι...
να γίνουν διάφανα τα λευκά της αθωότητας τα κρίνα...
βλέπεις αστέρι μου...
τόσος ουρανός κι εσύ τον ίδιο δρόμο...
ακούραστη αφουγκραστής του "θέλω" μου...
με βρίσκεις όπου και αν πετώ στην αναζήτησή σου...
κι ας μένεις πάντα η άγνωστη μα τόσο γνώριμη αέρινη νεράιδα...
κι εγώ αέναος ταξιδευτής στου ονείρου το άπειρο...
να ονειροβατώ τρεμάμενο πάλσαρ πλάι σου...
να νιώθω τον αχνό της ανάσας σου στο αυτι μου...
πως ψιθυρίζεις...

όνειρο ήτανε!