...Στη Νεράιδα...

Νεράιδα ομορφόθρονη πλάσμα αερινο της πιο παραμυθένιας ουτοπίας...
Εσύ που γνέθεις τη νύχτα πάνω στα άστρα... και περιαδράζεις τα πιο ζεστά μου όνειρα...
Πού να είσαι τώρα...? Πού να πλαγιάζεις...? Ποιες θάλασσες ηρεμείς με το άγγιγμά σου..?
Μα... όχι δε θέλω να μου πεις... Μου φτάνει μόνο που ξυπνάς στα όνειρά μου... και πετάς μέσα στο δικό μου ουρανό...