Καλημέρα

Καλημέρα!

-Καλημέρα!
-Γιατί;;
-Τί γιατί ξημέρωσε...
-Πότε κιόλας;;
-Δεν πας καλά τελευταία ε...;;
-Μα πότε κιόλας..... εεε ωραία δεν το κατάλαβα και;;
... Για στάσου πού με βρήκες πάλι εσύ..? γιατί με θυμήθηκες??
Τι είναι όλα αυτά τα φώτα?? Πού πήγες το σκοτάδι μου???
-Πάντα είμαι στο πλάι σου παράξενε ποιητή μου... απλά κοντεύεις ακόμη και αυτό να 
το ξεχάσεις... 
 -Σου είπα δεν είμαι Ποιητής... ειδικά όταν εσύ λύπης...
-Είμαι συνέχεια πλάι σου σου λέω... εσύ δε με βλέπεις...
.... ο Ποιητής σιγεί... λίγο σαστισμένος... λίγο σαν να αλλάζουν τα χρώματα γύρω του... τα χέρια του που τόσες φορές είχαν χαϊδέψει τα χρυσαφένια της μαλλιά όταν κοιμόταν... το στήθος του που πάντα στέγνωνε τα δάκρυά της... η φωνή του που της χάριζε τα πιό όμορφα τραγούδια... τα αυτιά του που ακούγανε το ακριβό της γέλιο...
Πώς μείναν όλα άδεια...? Σον σε λήθαργο βαρύ απ’το χειμώνα... 
-Καλημέρα ομορφιά μου... ήσουν εδώ το θυμάμαι με κρατούσες...
Η Νεράιδα πετάρισε γρήγορα στο χώρο και το δωμάτιο πλημμύρισε ξανά ζωηρά χρώματα... 
-Καλημέρα λοιπόν!!! Είπε με χαμόγελο και χάθηκε στον ήλιο!
Ευχή ή Παράκληση...?
Όνειρο ή παραίσθηση...?
Μα είμαι εδώ γεμάτος ζωή...!
΄Νεραϊδόσκονη...??? Το δώρο της! 
Το γράφει στις ηλιαχτίδες...
Carpe Diem!!!
(Άδραξε την ημέρα!)
Την κάθε μέρα!
Ευχαριστώ ομορφιά μου...
Πολύτιμο στολίδι του ουρανού μου!

Ποιητικό μου χάδι...

Ποιητικό μου χάδι...
άφησες πάλι το άστρο σου για να πετάξεις κοντά μου...
θυσία μιας αχτίδας που δεσπόζει λαμπερή μες στο σκοτάδι...
ξέρεις να βρίσκεις πάντα την χαραμάδα στο γκρίζο της μοναξιάς μου και να αγγίζεις αδιάκριτα την ψυχή μου φωτίζοντάς την...
...μοναξιά...
η "κυρία" που σε κάνει να φοβάσαι στις γιορτές...
που σε κάνει να μιλάς στους άδειους τοίχους...
που σε κάνει να δακρύζεις στις φωτογραφίες...
να κοιμάσαι με τα μάτια ανοιχτά...
να ψάχνεις λόγο να διώξεις τον εαυτό σου από το σπίτι...
να περιμένεις να χτυπήσει το τηλέφωνο...
να αγαπήσεις αυτούς που δε σε κατάλαβαν και σε πίκραναν κι ας είχαν άδικο...
να καταλαβαίνεις την αξία αυτών που είναι ή τους έχεις κρατήσει  μακριά σου...
μα εγώ έχω εσένα... ξέρεις πότε να με επισκεφτείς...
ξέρεις πότε σε θέλω...
το πάντα θα ήταν μια συνήθεια...
το ποτέ καταστροφή...
πότε σαν αύρα... πότε σαν νεράιδα...
πότε σαν μούσα που ξεπηδά μέσα από την κιθάρα...
Ποιητικό μου χάδι...
ζεις μέσα μου...
μα σε αναζητώ πάντα...
ταξιδεύεις συνέχεια σε διαμαντένιους ουρανούς, απάτητα ουράνια μονοπάτια και σκίσεις την αφροστεφανωμένη θάλασσα...
όπου και να πετάς είσαι μέσα μου...
αλλάζεις μορφές και φωτίζεις την ψυχή μου...
έχεις πάντα στο πρώτο σου αντίκρισμα κάτι από την αέρινη χάρη της νεράιδας μου...
το ακριβοθώρητο βλέμμα της μούσας μου...
το απέραντο γαλάζιο του ουρανού μου...
το φως του γέλιου της που αλλάζει χίλια πρόσωπα μα μένει πάντα η ίδια...
Ποιητικό μου χάδι...
σε κάθε σου ταξίδι, χάριζε της κάτι από από την ψυχή μου...
άλλοι ίσως το πουν "αντάλλαγμα"...
εγώ το λέω δώρο...!