Μίλα!

...πόσο εκκωφαντική

μπορεί να γίνει η σιωπή

όταν πεισματικά η δειλά

είναι καρφωμένη

πίσω απο τα χείλη

που λαχταράς

να ακούσεις...

John Gentsos

Όμορφη νύχτα

Όμορφη νύχτα απόψε...
Απο εκείνες που δε θέλω να τελειώσουν...
Με το φεγγάρι ομορφο...
Αιώνιος φωτοκλέφτης να θυμίζει το άρωμα του χθες, και οδηγός του αύριο...
Θα σε κοιτάξω για ακόμη μια στιγμή φεγγάρι μου...
Γιασεμί η ανάσα, γλυκόριζα στα χείλη, κι απ' του καπνού το ξαθώριασμα στον καθρέφτη σου το βλέμμα της... μύρια χιλιόμετρα νυστέρι σκίζει το σκοτάδι...
-Ξέρεις μούσα μου ότι ξεφέλισαν τα ματια μου να φτάσω τη θωριά σου!
Μα το φεγγάρι τώρα ξέρω δε θα σβήσει...
Έτσι που χαραγμένο είναι το γέλιο σου εκεί πάνω..
Και το χάδι σου είναι μέσα στην ψυχή μου...
Πόση ομορφιά άραγε χωράει ένα χαμόγελο...;
Να μείνεις εκεί φεγγάρι μου...
Θα πω του ήλιου μη βιαστεί απόψε...
Μα σένα θα σε έχω μέσα μου...
Στο κομμάτι εκείνο που σου ανήκει...

John Gentsos

Ηλιοβασίλεμα

Τη στιγμή αυτή που ο ήλιος με αποχαιρετάει στον ορίζοντα...
Κι εγώ του γνέφω με ταξιδμένα μάτια αντίο...
Είναι κιόλας μπροστά μου η εικόνα που θα προλάβει το φευγιό του...
Χρυσαφιά η θάλασσα με καθρέφτη το φεγγάρι
να φωτίζει τα μαλλιά σου στο απόβραδο...
Είσαι εκεί...
Σε θυμάμαι...
Όλα τα θυμάμαι!
Τη φιγούρα μου να σ'αναζητά μες στους βρόχινους δόμους σάν λάθος...
Τη μορφή σου καθρέφτης να με προσπερνάει βιαστική μέσα απ τις βιτρίνες...
Τον καπνό απ το τσιγάρο μου
που έμοιαζε άρωμα όταν τον άφηναν τα χείλη σου...
Όλα τα θυμάμαι!
Μόνο που με παιδεύει που δε μπορώ να θυμηθώ...
Γιατί ήθελα να σε ξεχάσω...;

John Gentsos

Ναυαγοί στο χρόνο

Έλα στην ακροθαλασσιά...
Στο τρεμόπαιγμα των κεριών το παιχνιδιάρικο...
Να ορίζει τις σκιές μας σε χορούς λατίνων...
Σου στόλισα και σε κάλω σε δείπνο μια ξεχασμένη βάρκα...
Με κρύσταλλα τριαντάφυλλα θαλασσινά και λευκό κρασί...
Αντάμα να το πιούμε...
Και σαν μεθύσουμε να πιεις...
Κι εγώ απ το δικο σου...
Και ας μας εύρει η αυγή,με ξεχασμένα ρούχα...
ταξιδευτές μες στο σκαρί...
και ναυαγούς στο χρόνο!

John Gentsos

Χωρίς όρια

Ο νους όρια δεν έχει...
Λογική ίσως...
Που κι αυτή με τη σειρά της αποκτά νοητά όρια
στα όσα μπόρεσε ο άνθρωπος να κατανοήσει και
να οριοθετήσει για να μπορέσει έστω προσωρινά
την ψυχή του να κοιμίσει σε μια κίβδηλη σιγουριά...
Η ψυχή όμως δε γελιέται...
Πώς να εξηγήσει η λογική...
να περιγράψει με λόγια ή εξισώσεις το βλέμμα
του ερωτευμένου...
Το ξάφνιασμα του τρομαγμένου...
Το άγγιγμα τής πρωινής αύρας...
Τη γεύση απ το μπουγάζι...
Της νύχτας το αγκάλιασμα...
Του Σ' αγαπώ το άπειρο...

John Gentsos

Για σένα...

Παλι εδώ ψυχή μου ..
Να αφήνω αναστεναγμούς και αχνό στο τζάμι...
Και στις βροχής σταγόνες η μορφή σου...
Αθεράπευτα χαμένος στη σκέψη σου...
Να προσπαθώ μάταια να τακτοποιήσω κάθε τί δικό σου σε μιά γωνιά μέσα στο νού μου...
μα είναι τόσα πολλά κ όλα τόσο όμορφα...
Ακριβά διαμάντια που κάνουν τα χέρια μου να τρέμουν κ σκορπίζουν πάλι παντού μέσα μου...
Μα πώς να κρατήσω την καρδιά σου;;
Καρδιά αγγέλου με τα ξανθά μαλιά...
Στις λάσπες ας συρθώ στο στήθος θα την έχω...
Και απαλά σου την κρατώ επάνω στη δική μου ..
Μέχρι να δούμε ουρανό...
Ψυχή εσύ της ψυχής μου...
Και να πετάξουμε μαζί στον κήπο της Εδέμ του πιό αληθινού μας ονείρου!!!

John Gentsos

Η Ευχή!

Γλυκό μου όνειρο... αλήθεια που ξενυχτάς κάθε βράδυ μακριά μου;
ποιά βλέμματα κλέβουν βιαστικά τη μορφή σου;
ποιός αέρας ομορφαίνει σε κάθε σου βήμα από το άρωμά σου;
ποιά χέρια αγγίζουνε τα ποτισμένα με την αύρα σου ρούχα;
και εγώ εδώ...
μιά σκιά που λιώνει με ένα νεύμα σου...
που αναπνέω πιο έντονα στη σκέψη του θέλω σου...
εγώ...
κι ας μη σε έχω δει ποτέ στα μάτια...
ας μην ξέρω το άρωμά σου...
που δεν έχω νιώσει μια σου ανάσα...
μα εδώ θα μείνω...
να ποθώ και να μεθάω με τη σκέψη του θέλω σου...
πολύτιμο μεθυστικό φίλτρο στο φλασκί μου...
μου το δώρισες μια νύχτα...
εσύ αερικό λευκή πανώρια μάγισσα, με τη μορφή αγγέλου...
σε κάποιο ταξιδιάρικο μα τόσο επίμονο όνειρο...
που κάθε νύχτα σαν διαρρήκτης βολτάρει στο δωμάτιό μου...
να μου θυμίζει πως υπάρχουν άγγελοι ακόμη...
ίσως κάπου εκεί μακριά...
μα είναι προσιτοί...
έχουν το θαυμαστό χάρισμα του ήλιου...
αστέρια στα μαλλιά...
και μια ψυχή που ξέρει να αγγίζει...
ακριβώς όπως και η δική σου...
τί κι αν χάνεσαι κι εσύ;
τί κι αν όλοι τους έχουν κλειδωμένη την ψυχή τους σε κουτάκια;
καμωμένοι πάλι θα κλειστούν στα σπίτια τους
χωρίς τη λάμψη σου να ξεχωρίζουν...
κι ας ζεις ανάμεσά τους...
εγώ θα είμαι εδώ...
να ξέρω πως κοιτάμε το ίδιο αστέρι...
να έχω για σένα μια αγκαλιά για να κουρνιάζεις...
να βλέπω χρώμα στο γκρίζο σου και να χαμογελώ με μιά σου καλημέρα...
γιατί είσαι εσύ...
που μου έδειξες το δρόμο...
στα χαμένα του μυαλού μου μονοπάτια...
κάθε νύχτα λοιπόν τον περπατάω...
ρίχνω ένα βότσαλο στο γιαλό και κάνω μια ευχή...
μια ευχή από μια σκιά που σου μιλάει στο σκοτάδι…
να χαμογελάς γιατί τόσο σου πάει...

John Gentsos