Καληνύχτα

Το κορμί μου κουρασμένο...
Τα βλέφαρα γλαρά σαν από μέθη...
Η ανάσα μου βαριά στο ημίφως...
Του συνειδητού μου θα πω
στέρνο για απόψε αντίο...
Και με το σφάλισμα των ματιών
καλωσορίζω το ξεκλείδωμα
της πύλης του υπερσυνείδητου
γαλαξία των ονείρων...
Κάπου εκεί...
Ρουφάω το άρωμά σου
από ένα σου τάχα ξεχασμένο ρούχο
στο κομοδίνο μου...
Μένω εκεί όσο μπορώ...
Εκπνέω...
Απ' τον αέρα μου γυρίζουν
οι σελίδες του τάχα
ξεχασμένου σου βιβλίου...
Σταματάει σε μια σελίδα
με μια τάχα ξεχασμένη
φωτογραφία σου...
Στολισμένη με ένα  ~ Σ' αγαπώ ~ 
από μπλε μελάνι...
Κοιμάμαι;;;
Η Ψάχνεις τρόπο
να μου πεις την πιο γλυκιά
καληνύχτα;;;

John Gentsos

Μίλα!

...πόσο εκκωφαντική

μπορεί να γίνει η σιωπή

όταν πεισματικά η δειλά

είναι καρφωμένη

πίσω απο τα χείλη

που λαχταράς

να ακούσεις...

John Gentsos

Όμορφη νύχτα

Όμορφη νύχτα απόψε...
Απο εκείνες που δε θέλω να τελειώσουν...
Με το φεγγάρι ομορφο...
Αιώνιος φωτοκλέφτης να θυμίζει το άρωμα του χθες, και οδηγός του αύριο...
Θα σε κοιτάξω για ακόμη μια στιγμή φεγγάρι μου...
Γιασεμί η ανάσα, γλυκόριζα στα χείλη, κι απ' του καπνού το ξαθώριασμα στον καθρέφτη σου το βλέμμα της... μύρια χιλιόμετρα νυστέρι σκίζει το σκοτάδι...
-Ξέρεις μούσα μου ότι ξεφέλισαν τα ματια μου να φτάσω τη θωριά σου!
Μα το φεγγάρι τώρα ξέρω δε θα σβήσει...
Έτσι που χαραγμένο είναι το γέλιο σου εκεί πάνω..
Και το χάδι σου είναι μέσα στην ψυχή μου...
Πόση ομορφιά άραγε χωράει ένα χαμόγελο...;
Να μείνεις εκεί φεγγάρι μου...
Θα πω του ήλιου μη βιαστεί απόψε...
Μα σένα θα σε έχω μέσα μου...
Στο κομμάτι εκείνο που σου ανήκει...

John Gentsos

Ηλιοβασίλεμα

Τη στιγμή αυτή που ο ήλιος με αποχαιρετάει στον ορίζοντα...
Κι εγώ του γνέφω με ταξιδμένα μάτια αντίο...
Είναι κιόλας μπροστά μου η εικόνα που θα προλάβει το φευγιό του...
Χρυσαφιά η θάλασσα με καθρέφτη το φεγγάρι
να φωτίζει τα μαλλιά σου στο απόβραδο...
Είσαι εκεί...
Σε θυμάμαι...
Όλα τα θυμάμαι!
Τη φιγούρα μου να σ'αναζητά μες στους βρόχινους δόμους σάν λάθος...
Τη μορφή σου καθρέφτης να με προσπερνάει βιαστική μέσα απ τις βιτρίνες...
Τον καπνό απ το τσιγάρο μου
που έμοιαζε άρωμα όταν τον άφηναν τα χείλη σου...
Όλα τα θυμάμαι!
Μόνο που με παιδεύει που δε μπορώ να θυμηθώ...
Γιατί ήθελα να σε ξεχάσω...;

John Gentsos

Ναυαγοί στο χρόνο

Έλα στην ακροθαλασσιά...
Στο τρεμόπαιγμα των κεριών το παιχνιδιάρικο...
Να ορίζει τις σκιές μας σε χορούς λατίνων...
Σου στόλισα και σε κάλω σε δείπνο μια ξεχασμένη βάρκα...
Με κρύσταλλα τριαντάφυλλα θαλασσινά και λευκό κρασί...
Αντάμα να το πιούμε...
Και σαν μεθύσουμε να πιεις...
Κι εγώ απ το δικο σου...
Και ας μας εύρει η αυγή,με ξεχασμένα ρούχα...
ταξιδευτές μες στο σκαρί...
και ναυαγούς στο χρόνο!

John Gentsos

Χωρίς όρια

Ο νους όρια δεν έχει...
Λογική ίσως...
Που κι αυτή με τη σειρά της αποκτά νοητά όρια
στα όσα μπόρεσε ο άνθρωπος να κατανοήσει και
να οριοθετήσει για να μπορέσει έστω προσωρινά
την ψυχή του να κοιμίσει σε μια κίβδηλη σιγουριά...
Η ψυχή όμως δε γελιέται...
Πώς να εξηγήσει η λογική...
να περιγράψει με λόγια ή εξισώσεις το βλέμμα
του ερωτευμένου...
Το ξάφνιασμα του τρομαγμένου...
Το άγγιγμα τής πρωινής αύρας...
Τη γεύση απ το μπουγάζι...
Της νύχτας το αγκάλιασμα...
Του Σ' αγαπώ το άπειρο...

John Gentsos

Για σένα...

Παλι εδώ ψυχή μου ..
Να αφήνω αναστεναγμούς και αχνό στο τζάμι...
Και στις βροχής σταγόνες η μορφή σου...
Αθεράπευτα χαμένος στη σκέψη σου...
Να προσπαθώ μάταια να τακτοποιήσω κάθε τί δικό σου σε μιά γωνιά μέσα στο νού μου...
μα είναι τόσα πολλά κ όλα τόσο όμορφα...
Ακριβά διαμάντια που κάνουν τα χέρια μου να τρέμουν κ σκορπίζουν πάλι παντού μέσα μου...
Μα πώς να κρατήσω την καρδιά σου;;
Καρδιά αγγέλου με τα ξανθά μαλιά...
Στις λάσπες ας συρθώ στο στήθος θα την έχω...
Και απαλά σου την κρατώ επάνω στη δική μου ..
Μέχρι να δούμε ουρανό...
Ψυχή εσύ της ψυχής μου...
Και να πετάξουμε μαζί στον κήπο της Εδέμ του πιό αληθινού μας ονείρου!!!

John Gentsos