Απρόσμενος επισκέπτης

...Κάθε μέρα σε κοιτάζω από αυτή την άψυχη θολή βιτρίνα...
και προσπαθώ να διαβάσω το άπειρο βλέμμα σου...
αυτό το υπέροχο βλέμμα που έχεις πάντα... πότε μελαγχολικό
πότε χαρούμενο... αλλά πάντα με ένα νόημα ξεχωριστό για μένα...
κάπου εκεί χάνομαι... αφήνω όλο μου το είναι να βυθιστεί στις
θάλασσες των ματιών σου... και να με ταξιδέψει πλάι σου...
να σε πάρω στα δυο μου χέρια... και να πετάξουμε αγκαλιά εκεί
που κρύβεται το φως... στο ουράνιο νησί που ο χρόνος σταματάει...
να σου δείξω από εκεί ψηλά, πόσο ασήμαντα είναι στο χρόνο τα
όσα σε πίκραναν... πόσα αστέρια έχουν γεμίσει με ξεχασμένες
αγάπες των ανθρώπων... να σου δείξω το κουτί με τα ρολόγια
εκείνα που σταμάτησαν προσπαθώντας να ακολουθήσουν τους
χτύπους της καρδιάς σου σε κάθε σου συναίσθημα... τα έχω
βρει και τα έχω φυλάξει ξέρεις... είναι κι αυτά κομμάτια
της ζωής σου... κάθε ένα από αυτά είναι σταματημένο σε
κάθε σου χαρά μα και λύπη... ξέρεις ο χρόνος όμως είναι
τόσο ανίσχυρος μαζί με τις θάλασσες να ξεθωριάσει τις
εικόνες... όσο παλεύει εγώ θα χαμογελάω στην υπεροχή
μιας καινούριας ημέρας που ξεκινάει με τη φωνή σου...
θα εύχομαι πάντα να χαμογελάς που τόσο σου ταιριάζει...
θα κοιτάζουμε στα όνειρά μας μαζί το ίδιο αστέρι...
απρόσμενε μα ποθητέ επισκέπτη του ουρανού μου...

Αγαπημένο μου φως...

Αγαπημένο μου φως...
Φώτισε την σε παρακαλώ σε αυτό το αχανές σκοτάδι που την περιβάλλει και δώσε της ζωή και πάλι...
Η ψυχή της απόψε είναι ανοιχτή και έτοιμη να δεχτεί όλη σου την καλοσύνη...
Εκεί που την προσμένω...
Έξω από τη φυλακή του χάους... εμπρός από το τείχος της σιωπής...
Μα και ο νους μου χαίρεται στη σκέψη της...
Φταίνε μάλλον οι χιλιάδες σκέψεις που χαμογελούν στην αντανάκλαση της λάμψης...
Διαχέονται μέσα μου και με πλημμυρίζουν χαρά... σαν χιλιάδες μικρές γιορτές με χαρούμενα χαμόγελα...
Αγαπημένο μου φως...
Απο πού πηγάζει άραγε όλη αυτή η χαρά;
Γιατί μου φαίνεται τόσο τρομακτικά όμορφη...
Έχει την αίσθηση δροσερής αύρας στο κατακαλόκαιρο...
Μά άφησέ το...
Άφησε τη χαρούμενη καρδιά μου να γευτεί τη δροσιά της αύρας της...
Νιώσε την να χαϊδεύει και να ανασταίνει την πορσελάνινη ομορφιά της...
Που ακόμη και αυτή την κάνει να νοιώθει τόσο ξεχωριστή...
Αγαπημένο μου φως...
Ξέρω ότι δε θα με προδώσεις ποτέ...
Έτσι για άλλη μια φορά την αφήνω στην αγκαλιά σου...
Ευλογημένος και αιχμάλωτος στο χαμόγελό της...

Να κοιτάς ψηλά...

Να κοιτάς ψηλά… σου έλεγα πάντα… για να μπορείς να κρατάς τη λάμψη και της τελευταίας ηλιαχτίδας στο βλέμμα σου… μόνο έτσι θα μπορείς να χρωματίζεις εκ νέου τους ουρανούς που θα πετάς… αναπόφευκτη η γκρίζα αύρα της κατήφειας, αλλά ας είναι απλά περαστική…

Εσύ συχνά μου έλεγες πως δυσκολευόσουνα να αποφύγεις αυτή την εμμονή στο να κολλάς εκεί και να στύβεις τη τα υπέροχά σου μάτια αναζητώντας απαντήσεις στα διαμαντένια δάκρυα σου… αυτά που σκούπιζα τελικά με δύο απλές μου λέξεις… που έχω το προνόμιο να σου χαρίσω…

Περνάει ο καιρός… και έχεις μάθει πια πως ακόμα και όταν ο ουρανός δακρύζει… μετά ακόμη και το χώμα μυρίζει πιο φρέσκο… και όσες σταγόνες βροχής δεν πότισαν τη γη… έχουν μείνει δροσοσταλίδες στις άκρες των φύλλων… που χρυσίζουν πια στο χαμόγελο του ήλιου… όπως και εκείνα όλα σου τα δάκρυα… σαν τώρα… που απ’ τις άκρες των ματιών σου στέκουν χαρούμενα στις άκρες των χειλιών σου… εκεί πλάι στο φωτεινό σου χαμόγελο… αυτό που έχεις και τώρα…

Να κοιτάς ψηλά… και αν το χαμόγελο αυτό κρύβει κάτι από μένα… να ξέρεις πως τα δάκρυα της χαράς σου είναι για μένα δώρο… παλιά και καινούρια… έχω μάθει να τα ξεχωρίζω όλα… καθώς στη λίμνη της ψυχής σου σε μαζί με τις χιλιάδες σκόρπιες δροσοσταλίδες… έχουν μια  λάμψη διαμαντιών ξεχωριστή…  ακόμη και στις  σκιές απ’ τις νεράιδες στο αχνό λυκόφως…

Να κοιτάς ψηλά… και να κρατάς την ομορφιά… και όταν χαμογελάς να γεμίζεις απ’  το φώς των ματιών σου και το δικό μου ουρανό…

Πορφυροθαλασσιά...

Δώσε μου το γέλιο σου να το κάνω λουλούδι…

Δώσε μου το βλέμμα σου να το κάνω τραγούδι…

Σαν κι αυτά που χαϊδεύουν τα αυτιά μου… όταν πετάς πλάι μου και παίζεις με το φεγγάρι…

Τα χείλη σου είναι ακόμη κόκκινα… με θαλασσιές ανταύγειες… το κόκκινο από το πύρινο του φεγγαριού… το θαλασσί από το γαλανό της θάλασσας… πόση ομορφιά μπορείς ακόμη να προσθέσεις με κάθε σου χαμόγελο…  κάθε σου φτερούγισμα… με κάθε σου μοναδικά μελωδικό ψίθυρο….

Το τοπίο είναι εκεί… κάπου βαθιά μέσα μου… είναι έτσι ακριβώς όπως το έχεις φτιάξει… μα κι αν αλλάζει συνεχώς διαρρύθμιση σύμφωνα με τη διάθεσή μου… η αρμονία παραμένει το ίδιο μαγική όταν ο καθρέφτης του μυαλού μου γεμίζει  με τη μορφή σου… με τη μουσική της ψυχής σου… τον ήχο απ’ τα βήματα μου να σε ακολουθώ στις συννεφένιεα σκάλα του ουρανού σου…. Αιθέρια και μοναδική… νεράιδα του μυαλού μου…

...Στη Νεράιδα...

Νεράιδα ομορφόθρονη πλάσμα αερινο της πιο παραμυθένιας ουτοπίας...
Εσύ που γνέθεις τη νύχτα πάνω στα άστρα... και περιαδράζεις τα πιο ζεστά μου όνειρα...
Πού να είσαι τώρα...? Πού να πλαγιάζεις...? Ποιες θάλασσες ηρεμείς με το άγγιγμά σου..?
Μα... όχι δε θέλω να μου πεις... Μου φτάνει μόνο που ξυπνάς στα όνειρά μου... και πετάς μέσα στο δικό μου ουρανό...

ΜΗ ΒΙΑΖΕΣΕ ΗΛΙΕ ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΕΙΣ (ΜΙΚΡΗ)

ΜΗ ΒΙΑΖΕΣΕ ΗΛΙΕ ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΕΙΣ
ΚΑΙ ΜΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΕΙΣ
ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΜΟΥ ΦΑΝΗΚΕ
ΣΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ ΤΗΝ ΟΨΗ


ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ ΕΝΑ ΠΟΥΛΙ
ΤΟ ΧΑΡΑΞΕ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ...


ΚΙ ΕΧΩ ΧΑΘΕΙ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΩ


ΓΙΑ 2 ΜΑΤΑΚΙΑ ΓΕΛΑΣΤΑ
KAI ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΟΛΟ ΤΡΕΛΛΑ
ΣΕ ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΠΟΥ ΠΕΤΑ
ΚΑΙ ΑΠΛΩΝΕΙ ΧΡΩΜΑΤΑ ΣΤΗ ΜΕΡΑ


ΕΙΣΕ ΜΙΚΡΗ ΜΙΑ ΖΩΓΡΑΦΙΑ
ΣΕ ΜΙΑ ΒΙΤΡΙΝΑ ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ
ΣΤΑ ΑΣΤΡΑ ΘΑ ΑΠΛΟΣΩ ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ
ΝΑ ΜΠΑΙΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΝΙΩΘΕΙΣ ΜΟΝΗ...


ΝΑ ΜΠΑΙΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΝΙΩΘΕΙΣ ΜΟΝΗ!


ΠΕΤΑΞΤΕ ΑΣΤΕΡΙΑ ΠΙΟ ΨΗΛΑ
ΜΕΧΡΙ ΤΑ ΔΥΟ ΤΗΣ ΜΑΤΙΑ
ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΠΩΣ ΦΩΤΙΖΟΥΝΕ
ΜΕ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΗΣ


ΣΑΝ ΜΕ ΚΟΙΤΑ ΚΙ ΑΠΛΩΝΕΤΑΙ
ΣΑΝ ΧΑΔΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ...


ΚΙ ΕΧΩ ΧΑΘΕΙ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΩ


ΓΙΑ 2 ΜΑΤΑΚΙΑ ΓΕΛΑΣΤΑ
KAI ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΟΛΟ ΤΡΕΛΛΑ
ΣΕ ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΠΟΥ ΠΕΤΑ
ΚΑΙ ΑΠΛΩΝΕΙ ΧΡΩΜΑΤΑ ΣΤΗ ΜΕΡΑ


ΕΙΣΕ ΜΙΚΡΗ ΜΙΑ ΖΩΓΡΑΦΙΑ
ΣΕ ΜΙΑ ΒΙΤΡΙΝΑ ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ
ΣΤΑ ΑΣΤΡΑ ΘΑ ΑΠΛΟΣΩ ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ
ΝΑ ΜΠΑΙΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΝΙΩΘΕΙΣ ΜΟΝΗ...


ΝΑ ΜΠΑΙΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΝΙΩΘΕΙΣ ΜΟΝΗ!

Η πρώτη φορά...!

..Καλημέρα ιστολόγιο... εδώ σε αυτή την ηλεκτρονική γωνιά ας ακουμπήσω την ωμή μου σκέψη... καλές και ίσως άσκημες στιγμές μου... που ίσως σε μπερδέψουν... ίσως πάλι σου φανερώσουν μια απάντηση σε κάτι δικό σου... ας είναι... και αν πάλι θέλεις... στα ταξίδια μου είσαι ευπρόσδεκτος... άγνωστε... δικέ μου επισκέπτη...